Gesprek met de dokter

“……Euuuuh, ja toch nog één vraag dokter. Als wij er voor kunnen zorgen dat er in de nacht van oud op nieuw een ziekenhuisbed en een til lift thuis staat is het dan mogelijk dat Mark thuis kan blijven slapen want, zeg nou zelf, wat gebeurd er nu op 1 januari hier in het revalidatiecentrum.”
De dokter kijkt ons aan, fronst haar wenkbrauwen en glimlacht. Kijk dan ineens bedenkelijk en zegt: “ Ik begrijp de vraag. Wat mij betreft prima maaaaaaaaaaaaaaaar de verpleging moet ook akkoord gaan.”
Terecht, Normaal moet er eerst een dag meegelopen worden in het Rijndam om de verzorging van Mark te leren. Yes, dus dat is alvast binnen. Nu nog met de verpleging praten. Dat doen we straks. Hiermee sloten we het gesprek dat we samen met Mark hadden met dokter Stoffels.

Dit gesprek vond plaats op haar verzoek. In het teamoverleg kon men geen algemeen beeld krijgen van hoe Mark er nu in zit. Beseft hij voldoende de situatie waarin hij zit. Mark, en vooral wij, vertellen vervolgens hoe onze belevingen zijn van het moment van het ongeluk tot nu toe. Hieruit bleek dat we realistisch zijn. De dokter vertelt ons vervolgens dat zij uitgaat van rolstoel gebondenheid van Mark. Denken en doen vanuit de rolstoel. Hierop is ook de revalidatie gericht. En die hoop dan, is die niet terecht? Volgens de dokter wel maar feit is nu dat Mark niet kan lopen en zijn ontlasting en urine onvoldoende beheerst. En de hoop neemt de dokter ons zeker niet af. Er kan volgens haar tot een jaar gedeeltelijk herstel plaats vinden. Eerst maar eens werken aan verder herstel van de verwondingen. En dan die tintelingen, pijn, warmte gevoel en dat soort dingen die Mark aangeeft. De dokters is duidelijk. Dit zijn volgens haar bekende verschijnselen bij een dwarslaesie en kunnen niet gelijk gekoppeld worden aan een begin van herstel. Geduld en afwachten. Feit is dat Mark nu aan de rolstoel vastzit.

We praten vervolgens over wat men ons heeft verteld in het AMC en wat ons nu wordt verteld zolas welke wervels zijn er nu stuk en wat heeft men nu precies gedaan om het te herstellen. We komen er niet uit. Er blijven veel vragen over voor ons volgende bezoek in het AMC als Mark op controle moet.

Ander nieuws wat de dokter ons vertelde is dat Mark hard vooruit gaat in zijn revalidatie en wondherstel. Men is zeer tevreden. Als hij zo doorgaat zal hij medio mei/juni zover zijn dat hij zelfstandig thuis kan wonen. Dat is dan mooi iets om naar toe te werken. We bedanken de dokter en nemen afscheid van haar omdat zij met ingang van 1 januari in het Dijkzigt gaat werken.

Ik hoor U denken en wat vond de verpleging nu van oud en nieuw. Dat vonden ze zeer begrijpelijk maar dan moesten we toch echt wat dingen vooraf komen oefenen. We spreken af dat we dat morgenochtend van acht uur komen doen. Dan gaan we oefenen met de til lift, wassen en toucheren. Mark hoort het allemaal aan en maakt de nodige grappige opmerkingen. Paola, de (EVV) verpleegkundige maant hem tot serieusheid. Het is een dollenboel af en toe maar dit moeten we serieus op pakken uiteraard. Het is kort dag. Ik hoop dat we morgen slagen voor ons examen

Nu nog het probleem oplossen van het pad achter de woning. Toen we 2e kerstdag met de rolstoel over het achterpad reden bleek dit net te smal. Wie kan ons helpen aan een paar steigerplanken om dit probleem op te lossen.

Het bezoek was vandaag ook weer gezellig. Het is Mark zelf die dikwijls de stemming er in brengt. Dadelijk wat foto’s.

Als U dit allemaal leest denkt U misschien wat doet Mark aan zijn revalidatie. Dat is iets wat ook grotendeels aan ons gezichtsvermogen onttrekt. Maar het personeel van Rijndam is eigenlijk de gehele dag bezig met Mark en zijn lotgenoten. Fysio, ergo, psycholoog, maatschapelijkwerk, intimiteitverpleegkundige, dokters en anderen zijn druk bezig Ook krijgt Mark veel voorlichting, is hij bezig met het aanleren van de dagelijkse verzorging, het gebruik van de rolstoel en het bezig zijn vanuit die rolstoel. Ook zijn de contacten met verpleegkundigen en contacten met de lotgenoten van groot belang.




PS.
Verzoekje aan Ria en Joerie. We zouden graag jullie emailadres hebben.

2e Kerstdag

Het was heeel gezellig.

Hierbij wat foto's

1e Kerstdag

Vreemd, deze ochtend. Het kerstontbijt van ons gezin vond op drie locaties plaats. Mark in het Rijndam, Wilko in Rotterdam en de rest in Strijen.

Mark neemt het ervan en gaat er eens goed voor zitten. Een half uur lekker onder de douche. Niet omdat hij zo vuil is maar gewoon lekker ontspannen.

Tijdens het gezamenlijke ontbijt in de huiskamer worden de heren, onder andere Mark er op aangesproken dat ze wel erg veel hagelslag op hun botterhammen doen. De heren zeggen dat ze er niets aan kunnen doen omdat ze net als ze hagelslag op de boterham strooien ze last hebben van een spasme, het ongecontroleerd samentrekken van een spier. De verpleegster lacht en loopt verder, het is ten slotte kerstmis. De heren schatten in dat het 2e kerstdag ook nog wel zal lukken maar dat ze daarna toch echt iets anders moeten verzinnen.





Joost raapt al zijn moed bij elkaar en gaat met Mark naar de kamer om te “assisteren”bij het katheteriseren. Op verzoek van Mark leegt hij de katheterzak waar bij hij door de handschoenen heen voelt dat deze wel erg warm worden. De helft loopt over zijn handschoenen. Hoewel de handschoenen voldoende bescherming bieden gaat Joost al de zeeppompjes en alles wat er op lijkt af om te ontsmetten. Er ontstaat in de wasbak een vrolijke schuimboel en Joost ruikt heerlijk naar een mengsel van Lysol en alcohol. Als dat straks maar geen problemen op gaat leveren bij een alcoholcontrole als we
terug naar huis rijden.





En dan het kerstdiner. Het keukenpersoneel heeft zijn beste beentje voorgezet en ontvangen ongeveer 50 personen op een kerstborrel. Hierna wordt het diner netjes uitgeserveerd waarbij er een keuze is tussen een vismenu en een vleesmenu. Het smaakt best maar natuurlijk niet zo als thuis. Maar, dat komt volgend jaar weer wel. Het gezellige diner sloten we af met een bakje koffie en een bonbon.

Kerstavond

De dag voor kerst was een drukke dag. Eerst een bezoek gebracht aan de moeder van Lian die weer aardig op krachten komt maar nog zeker niet de “oude”is. Hierna op de koffie bij Mark. Het was een onprettige stilte in het gebouw. Zoals ik al eerder schreef is iedereen die maar even kan een lang weekend naar huis. Alleen de doorbijters blijven over.


Aan het bezoek van Mark lag het niet. Reno en Annemarie en ook Rik, Silvester en Marcel aten mee. We hadden een grote ronde tafel waar we allemaal aan konden zitten. Jammer dat Mark zijn eten in plaats van met zout met melkpoeder bestrooide. Hij vond het wel wat vreemd smaken maar ja honger maakt rauwe bonen zoet zegt men dan. Vandaar dat Mark nog maar een vorkje mee prikte van de anderen borden.


Hierna een spelletje Kolonisten gespeeld De geslepen en tactisch sterk spelende Mark speelde iedereen met gemak van tafel.


















….. zij hielden getrouwe de wachtte
zij hadden hun schaapjes geteld
daar hoorde zij…….


Langzaam gaan we de kerstnacht in en vieren we het feest van de geboorte van Jezus. Nietig in de eenvoud van een kribbe die stond in een stal ergens in het veld. Een schuilplaats voor vee en de herders.
Een schuilplaats en geborgenheid voor hen die deze nodig hadden. Een schuilplaats en geborgenheid die wij voor een groot gedeelte vinden in de warmte die blijkt uit U reacties.

Wij danken U en wensen U allen een zalig kerstfeest.

Kerstboom zetten

Vandaag begonnen met het zetten van de Kerstboom. Kleiner dan normaal want we willen snel klaar zijn en niet te veel overhoop halen. De traditionele Kerststal met alles er op en er aan slaan we dit jaar over, ondanks de inkopen die we er voor deden in Napels.




Ons lieve “irke” en zijn familie, inclusief os en ezel krijgen een plekje op de buffetkast. Ik weet zeker dat Hij daar begrip voor heeft. Ik vind trouwens dat Hij ons wel een beetje laat zitten om over Padre Pio helemaal maar te zwijgen.

Maar goed, vervolgens de kerstboodschappen gedaan. Dat was dit jaar niet zoveel. Alleen voor de 2e kerstdag hebben we wat gehaald. De 1e kerstdag werk ik ’s morgens in Rotterdam en daarna vieren de rest van de 1e kerstdag bij Mark

Bij Mark zijn vandaag de helft van de hechtingen in zijn linkerbeen verwijderd. Hij had wat last van pijn gehad maar in de loop van de dag is dat weggetrokken. Ook hebben ze de blaren op zijn hiel als gevolg van decubitus doorgeprikt.

Er was vandaag veel bezoek. Martijn en Babette kwamen met Oliebollen. Babette is trouwens de “buurvrouw” van Mark. Zij woont in de flat naast het Rijndal.

Ook Joor en Jolanda met Jori en Danny kwamen binnen vallen. Reuze gezellig werd het in de “bar” van het Rijndal. Uiteindelijk kwam ook Joost samen met John, Amanda en Peter het kerstpakket van Mark brengen.

Je merkt dat de kerstdagen naderen. Het wordt stil op de afdeling bij Mark. Alles wat maar even weg kan gaat naar huis. De kamergenoten van Mark blijven zover we weten.

Koen

Vrijdag 22 december 2006.
De rolstoeltaxi is besteld voor 2e kerstdag en oudejaarsavond. Het was een complete verrassing toen Mark ons vertelde dat hij die twee dagen weg mocht. Dit geeft de feestdagen weer behoorlijk wat van de verloren glans terug. We houden het wel rustig, gezellig met ons eigen gezin brengen we de feestdagen door.

Het bezoek aan Mark gaat gewoon door en het breekt de dagen. Vooral het weekend zijn voor Mark lange dagen omdat er dan geen fysio en dergelijk is. Gisteren kwamen Joost, John, Amanda, Roll, Christien en Koen Bakx langs. Koen bezoekt regelmatig het Rijndam vanuit Bergen op Zoom omdat hij buddy is van een patiënt die er verblijft.

Vandaag kwam Uk langs. We hebben gezellig zijn vakantie foto’s zitten bekijken van Zuid Amerika en vervolgens met Mark in het restaurant gegeten.

Regelmatig horen wij dat het moeilijk en zelfs soms niet lukt om te reageren op de site. U kunt dan ook een mail naar Mark sturen: w.tilborg@chello.nl

Het laatse nieuws

HET LAATSTE NIEUWS:

Zoals het nu gaat mag Mark op 2e Kerstdag en Oudejaarsavond een paar uurtjes naar huis.
Nadere berichten volgen.

Voorlichting

Een voorlichtingsfilm en een uitleg over het Rijdam en het revalideren vulde een deel van de middag. Uit de voorlichting blijkt dat het Rijndam flink aan de weg timmert en met name gespecialiseerd is in de revalidatie bij een dwarslaesie.

Verder had Mark een gesprek gehad met een maatschappelijkwerker. Een half uur en dat was volgens Mark genoeg ook. Mark heeft het daar allemaal niet zo op. Gelukkig prikt de maatschappelijkwerker hier door heen en heeft gelijk een afspraak gemaakt voor volgende week.

Ook uiteraard bezoek. Jan en El Doolaard stond om vier uur al te wachten. Mark werd in zijn rolstoel geholpen en we zijn naar beneden gegaan. Gezellig een bakje koffie en wat bijkletsen.





“Ome” Jan komt rond half zes samen met Reno aan en eten met Mark en Lian in het restaurant. Wilko had afspraken in Strijen. De maaltijd van Mark viel erg tegen. Doperwtjes en eens stukje kip. Eigen schuld want hij had het zelf besteld
Tja, je moet dan we aan kruisen dat je er bijvoorbeeld aardappelen bij wilt en soep en een toetje. Snel dus wat bijbestelt in het restaurant en van Ome Jan zijn bord snel een sateetje gejat.

Die rolstoel bevalt Mark beter dan zijn bed. Hij wilde niet terug. Uiteindelijk toch zijn rondje gemaakt om schone handdoeken en katheterspullen te pakken om vervolgens weer in bed te belanden. De post wordt geopend door hem en de prints van mail en weblog worden met plezier gelezen. Dit blijft voor Mark toch een hoogtepunt. Al die lieve reacties. BEDANKT!!!!!

Meneer de Haas

“Dan zijde gij de dochter van Bertus en Joke”, schatert de man. En vervolgt met zich voor te stellen. Het is meneer de Haas uit Halsteren die ons 30 jaar geleden een hypotheek en verzekering verstrekte bij de aankoop van ons huis in Strijen. Hij werkte toen bij de Rabo bank. Hij is na een val ook in het Rijndam terecht gekomen. Hij is ver hersteld en gaat eind van de week naar huis. We halen wat oude verhalen op en constateren dat het toch wel bizar is om elkaar na lange tijd onder deze omstandigheden te ontmoeten.

Mark wordt strak aan zijn schema gehouden. Er is geen pardonregeling zodat hij het optreden van het Kerstkoor OJEE dat Kerst- en popliederen brengt moet missen. Mark moet zijn bed terug in om half acht. Begrijpelijk want hij is niet de enige die in en uit bed geholpen moet worden. De kerstman komt nog wel bij hem langs en dat vrolijkt de boel weer op.

Douche

Een frisse Mark troffen we aan toen we in Rijndam aankwamen. Hij had zich lekker gedoucht. Na al die weken met een washandje alles te moeten onderhouden nu eens lekker “groot onderhoud”. Heerlijk was het.

Ook had hij de oefeningen gedaan met de fysiotherapeute. Het voornaamste en lastigste was het omhoog komen in bed en recht opgaan zitten met de benen uit het bed hangend. Dit viel tegen vertelde Mark. Maar voor de eerste keer was het allemaal niet gek. Ook hadden ze zijn benen geoefend. De gewrichten van zijn linkerbeen zijn soepel. Zijn rechter been is wat stijver. Hier moet dus aan gewerkt gaan worden. Dit zal door de therapeuten gedaan moeten worden omdat Mark dit uiteraard niet kan.

Door Mark werden ook voorgesteld aan een nieuwe verpleegster. Hij stelde ons echter voor als een oom en tante van hem. Nog even en hij wordt daar buiten gezet.

Bij binnenkomst troffen we een doos met een paar schoenen aan. Door de verwondingen zijn de voeten van Mark dikker dan normaal. Wel 2 tot 3 maten. Dit zal voorlopig zo blijven. Dit betekende in het geval van Mark dat we op zoek moesten naar schoenmaat 49,5. In het centrum revalideert ook een basketballer die ook die maat. Op onze vraag waar hij deze maat schoenen kocht vertelde hij dat hij ze uit Amerika liet overkomen. Hij zou een kijken zei hij. En inderdaad ze staan er. We gaan ze morgen passen.




Dan komt Henriette op bezoek. We keuvelen wat en eten samen met Mark in het restaurant.

Familie v.d. Berg

Vandaag op tijd uit bed en naar Oma van Eekelen in Halsteren gereden. Sinds ons vertrek naar Napels hadden we haar niet meer gezien. Zelf was ze aangereden en gevallen waarbij ze de nodige blauwe plekken en kneuzingen had opgelopen en ook nog een arm uit de kom. Tot overmaat van ramp flink de griep gehad. En dan moest ze ook nog de klap van het ongeluk van Mark verwerken. Dat ging dus even niet meer. Piet heeft de dagelijkse verzorging op zich genomen. Hij haalde ze uit bed en ’s avond zorgde hij er voor dat ze er weer inkwam. Ook de buurtjes hebben de nodige tijd aan haar besteed.

Bij haar aangekomen is het een emotionele ontmoeting tussen Lian en haar 86 jarige moeder. Moeders heeft moeite om de lijnen vast te houden en te begrijpen wat er allemaal aan de hand is. Haar eigen gezondheid is weer op de goede weg maar de geest heeft moeite om alles een plekje te geven. Toch, en dat gaf ze zelf aan, was ze een stuk geruster nu ze ons zelf gezien en gesproken had. Daarbij opgeteld dat ze ook telefonisch sprak met Mark fleurde haar zichtbaar op.

Dan van Halsteren naar Rotterdam gereden en naar Mark die al twee uur in de rolstoel achter de rug had. En nu zonder buikband. Tja, een buikband. Even uitleggen. Omdat Mark veel gelegen heeft is de bloeddruk laag. Als je dan omhoog komt heb je een lage hoeveelheid circulerend volume aan bloed. Het bloed zakt snel in de benen en onderlichaam en trekt weg uit het hoofd dus hersenen. Ziedaar de duizeligheid. Door nu de benen en de buik als het ware in te snoeren druk je de bloedvaatwanden wat meer naar elkaar en verklein je het volume en blijft het bloed meer in je hoofd. Zie daar de oplossing. Dit moet je wel afbouwen natuurlijk als je meer recht op gaat zitten. Vandaar nu zonder buikwandband.

In een rustig Rijndam, veel patiënte zijn een weekendje naar huis, krijgen we bezoek van Evelien en Sjaantje. Om de niet al te grote kamer verder op te fleuren hebben ze voor Mark Ieoor mee gebracht. Ieoor is de ezel uit de serie van Winnie de Pooh. Ieder cadeau heeft zo zijn betekenis. Over deze denken we nog even.

Hierna eten we samen met Mark in het restaurant van Rijndam. Veel patiënte maken daar gebruik van. Het is, zoals eerder geschreven, een goede keuken. Je kunt uit twee menu’s kiezen net als de patiënte. De prijs is laag. Je kunt ook van de kaart kiezen. Deze prijzen liggen een stuk hoger.

Hierna even kennis maken met de computer op de afdeling. En dan het bed terug in, net op tijd om het regiment Van de Berg binnen te zien marcheren. Ze waren er allemaal, stik gezellig. Het verlies van Feijenoord werd wijselijk niet besproken.

De chips van Martin

Lian was voor het eerst weer eens op het dorp. Boodschappen doen bij Albert Heijn. Nou dat hebben we geweten. We kwamen moeilijk door de winkel heen. Aan velen hebben we het verhaal verteld. Het was zeker niet vervelend om het verhaal te vertellen. Het deed ons goed zelfs. Al die mensen spraken ons bemoedigend toe en daaruit halen we de kracht om verder te gaan. We vertelden het aan Mark. Hij vond het fijn dat de mensen aan hem dachten. Hij glimlachte en zei dat we al die mensen maar de groeten terug moesten doen. Ook de telefoontjes, mails en de kaarten blijven komen. Ook daar zijn we erg blij mee. Het zijn van die kleine dingen die grote kracht geven.

Vriendendag kun je de dag van vandaag wel noemen. Een aantal vrienden van Mark kwam langs. De één stapt makkelijk binnen de ander heeft al zijn moed bij elkaar moeten rapen om over de drempel van het revalidatiecentrum te stappen. Sorry, daar hebben ze natuurlijk geen drempels. Amanda, John, Jori, Danny en Roll beten de spits af vandaag. Uiteraard niet tegelijk. Mark is stoer maar iedereen tegelijk zou toch te vermoeiend zijn. Mark zat lekker op zijn “praatstoel” en heeft 2 maal anderhalf uur in zijn rolstoel gezeten. Rolt dan lekker door heel het centrum. Met de lift naar de begane grond en bij de bar wat eten en drinken. Dan op tijd terug om met de tillift weer in bed te belanden. Die tillift daar heeft Mark het nog steeds niet op. Hij kijkt altijd wat vertwijfeld voor zich uit.

Ook spraken we vandaag met een verpleegkundige uit Strijen. Het is Patricia de vrouw van de eerder door mij genoemde Peter van ’t Woud. Zij heeft niet Mark op haar lijstje van toegewezen patiënte staan maar we kunnen altijd bij haar terecht. Toch fijn om te horen.

De kamer van Mark krijgt ook steeds meer Kerstsfeer. Een boompje hier, een balletje daar, een kerstukje en ook een adventkalender. Nu thuis er nog wat aan gaan doen. Traditie getrouw halen we op 6 of 7 december de kerstboom. Maandag maar eens gaan kijken of er nog zijn.

Als laatste willen we toch niet onvermeld laten dat de zelf gemaakte chips van Martin Hagen onwijs gaaf smaken.

Ome sjonnie

Vandaag eigenlijk de eerste normale dag in Rijndam. Voor Mark betekent dit de fysiotherapie en ergotherapie. Dat gaat goed. Hij zit op het schema wat betreft stoel zitten. De genezing van de wonden gaan nog steeds goed. Men heeft contact gehad met Amsterdam over de behandeling. Het linkerbeen wil men nog “hoog” houden zodat men de rolstoel van Mark aanpast. Dat kan allemaal ter plekke. In het Rijndam is een werkplaats waar men al dit soort klussen doet.

Mark leest al de printjes van de mails en reactie op de weblog. Hij vindt dat hartstikke leuk. Hij vraagt ook altijd als we bij hem komen of er nog post is. Ondanks dat het minder wordt zijn er toch nog dagelijks kaarten voor hem. Van beterschap tot de kerstwensen en nieuwjaarswensen. Want ook Mark en wij willen uiteraard prettige kerstdagen en een gelukkig Nieuwjaar toegewenst krijgen.

Vandaar dat we ons dan ook met plezier aanmelden voor het kerstdiner op de eerste kerstdag en de brunch op 2e kerstdag. Op oudejaarsavond zijn we ook van harte welkom in het Rijndam en verrast men ons op een “feestkar” wat het is weten we niet maar het klinkt goed.

Dan zegt Mark: “hé, daar heb je ome Johnnie ”We kijken Mark wat onbegrijpend aan en zien Mark lachend kijken in de richting van de deur. Wij kijken ook die richting uit en zien daar inderdaad ome Johnnie en tante Cora staan. Dat is een verrassing. Dat hadden we niet verwacht. Zoals verwacht is Mark opgetogen en maakt hij de nodige dubbelzinnige en cynische opmerkingen. Ome Johnie heeft een plekje in zijn hart.

Ome Johnie voert enig controles uit.

Uiteindelijk wordt Mark in zijn rolstoel geholpen en gaan we met zijn allen naar beneden waar Mark lekker kan eten en wij een kopje koffie drinken.

Daarna gaan Lian en ik nog wat boodschappen doen in Rotterdam. Mark moet speciaal ondergoed hebben en joggingpakken. Dit moet allemaal naadloos zijn en zonder zakken omdat dit drukplekken aan zijn lichaam veroorzaakt. Na al die weken was dit voor iedereen een ontspannen dag.

De eerste indruk

Rond half tien belt Mark en zegt dat hij goed geslapen heeft ondanks wat gesnurk van zijn kamergenoten. Hij heeft zijn ontbijtje op en hij ligt gewassen met een reukje op in zijn bed te wachten op de dingen die komen gaan.

Hij heeft zijn programma voor deze week uitgereikt gekregen. Niet al te zwaar zoals beloofd. Eerst nog nader onderzoek door de revalidatiearts en de ergotherapeuten die zijn rolstoel heeft aangemeten en nu komt afleveren.

Rond vier uur worden de benen in gezwachteld en wordt hem een buikband aangedaan. Vervolgens wordt hij in zijn rolstoel gezet. Een halfuur mag hij zitten. Het zitschema voorziet er in dat hij op 22 december volledig de dag door kan brengen in zijn stoel.

De eerste indruk is zeer goed. We worden goed opgevangen door personeel en medebewoners. Men is duidelijk en neemt de tijd voor Mark en voor ons. Volgens Mark smaakt het eten voortreffelijk. Niet van dat ziekenhuis eten maar gewoon echt lekker. Kortom een goede start in het Rijndam.

Naar het Rijndam

Vandaag dan de verhuizing van Amsterdam naar Rotterdam.
In stoere taal van 020 naar 010. In menselijke taal verlaten we een ziekenhuis dat wat ons betreft fantastisch heeft gedaan wat mogelijk was. De nodige operaties, aandacht en verzorging. De warmte en het begrip die we ondervonden op beide afdelingen. Gewoon fijne mensen die met ons meeleefde. Mensen die wisten wat we doormaakten. Mensen die ons tempo en gevoel van acceptatie op een juiste manier wisten te interpreteren. Kortom mensen die voor ons een steun waren bij het verwerken van ons verdriet. Mensen die er waren voor Mark en voor ons op een manier waarop wij er voor hen zouden zijn. Beter kan niet.

Nou tabee dan oude Wester en stijfsel kissie. Jordaan, tante Leen, Bolle Jan en het Leidseplein. Hoewel we het niet hebben gezien nemen we er toch afscheid van. Kortom samperiosia.





We gaan naar Ketelbinkie en Katendrecht. Naar Hofplein, Lijnbaan en Feyenoord. We drinken een pilsje op het Stadhuisplein en belkimmen de Euromast en denken aan de tekst van Ton Manders:

Weet U het nog??
Weet je wat een Rotterdammer,
Het mooist van Mokum vindt?
Da's de laatste trein naar Rotterdam,
Dat weet toch ellek kind.
Hij vindt Amsterdam wel aardig,
Maar hij doet een dubbele moord,
Voor z'n metro, z'n tunnel, en voor Feyenoord,





















We komen aan in Rijndam. Eén van de eerste die we spreken is de Strijenaar Eef Kruijthof. Hij vertelde dat hij 25 maanden heeft verbleven in het Rijndam,
terug gaat naar Strijen. Toen ik een maand of twee leden een handtekening zetten onder zijn aanvraag voor de aanpassing van zijn woning in het kader van de WVG had ik geen enkele idee waar we nu zelf zouden staan. Eef praat honderd uit en ik luister naar zijn ervaringen die hij heeft in het Rijndam, positief, zonder meer. Eef heeft nog één wens. Hij wil graag al revaliderend, rolstoelfietsend, de polders rond Strijen in. Het klinkt als of je een mens niet meer plezier kan doen. Ik zeg hem toe dit nog eens onder de aandacht te brengen.


Mark vertelt tegen de arts Mevr. Stoffels zijn verhaal en verwachtingen. Hij zegt
nogal nuchter te zijn en graag snel te willen starten met de revalidatie. Dokter Stoffels zegt dat zijn wens op zich geen probleem is maar dat ze langzaam gaat beginnen.
Voorlopig intake en afwachten. Lian en ik lopen de verdiepingen af. We constateren dat dit moet lukken. Mark en wij zullen ons draai hier wel vinden
Het adres is

Rijndam
Afdeling KBA34
Mark van TilborgWestersingel 300
3015 LJ Rotterdam


Vanavond ben ik zelf aanwezig op een avond van nieuwe inwoners van Strijen. Waar ik al bang voor was gebeurd ook. Allerlei voorbeelden van verkeersonveiligheid. De snelheid in de Mookhoek en de verdomde onveilige wegversmallingen. Rustig aan Wilko, je bent nu even Wethouder en geen vader van een 19 jarige die met een dwarslaesie in Rotterdam ligt. Ik laat toch de gevoelens doorklinken en maak mijn praatje af. Ik kijk naar Johan de Pee en zie dat het goed is!!!!

Baaldag

Vandaag een baaldag voor Mark. Hij voelde zich niet echt lekker en had buikpijn. Toch de darmen weer die dwars lagen. Kennelijk toch een gevolg van de narcose van gisteren. In de loop van de middag wordt het minder en tegen de avond eet hij weer wat. Even schrokken we. Terugslag zou betekenen een langer verblijf in Amsterdam. Hoewel alles daar prima is geregeld en het personeel erg vriendelijk is gaat Mark toch graag naar een plekje dichter bij huis. Ook voor Lian wordt het tijd dat ze weer thuis slaapt en wat dingen oppakt.

In de loop van de avond de spullen van Mark en Lian ingepakt zodat er morgen niet al te veel met de ziekenauto mee moet. De muren worden toch wat kaal op de kamer.




We krijgen de het overdrachtrapport te zien van Amsterdam naar Rotterdam. Tot onze verbazing lezen we daarin dat buiten de 10e en 11e wervel ook de 7e gebroken is.
Hebben we dat gemist of is ons dat niet verteld. Het is het laatste, zeker weten. Deze 7e wervel zit weliswaar in het zelfde functiegebied maar we hebben toch wel wat vragen.
Hopelijk lukt dat morgen voor het vertrek nog een arts te spreken.

De "laatste"operatie

Terwijl ik de dag boven dit stukje tik betrap ik mij er op dat het maar goed is dat het programma Word dit juist aangeeft. Ik heb weinig besef van de dagen. ’s Morgens wat boodschapjes en opruimen. Joost naar school en Reno naar het werk. Na het weekend vertrekt Annemarie weer naar Eindhoven. Rond de middag naar het AMC waar ik Lian en Mark weer zie. We praten dan over de ochtend in het AMC. Belangrijk want dan komen de artsen hun ronden doen en hebben ze misschien wat nieuws. ’s Middags en ’s avonds bij Mark. Rond acht uur weer naar Strijen. Wat bellen met de familie en thuis gekomen eten en wat visite. Lijstje voor de volgende dag maken en tegen twaalf uur belt Lian vanuit het ziekenhuis met het “laatste nieuws”.

Vandaag werd Mark geopereerd en dat is goed gegaan. De wonden aan zijn been zijn dicht gemaakt en het zou er keurig uit zien. Na de operatie was Mark snel hersteld en hij zat al rap aan een broodje kroket. Dat zat wel goed dus. Zelf was ik vanochtend behoorlijk beroerd en pas laat in Amsterdam. Het weer was weer eens slecht en de wegen overvol. Maar ja, na vandaag nog één keer en dan is Mark “thuis” in Rotterdam. Dan wordt het allemaal anders.

We ruimen de ziekenhuiskamer van Mark wat op en selecteren wat spullen die we alvast mee naar huis nemen. Kaarten en brieven hebben we ingeplakt en de weblog met de reacties zitten uitgeprint in een map. Mark heeft het huiselijk ingericht maar we moeten woensdag gaan verhuizen. Straks dus maar wat mee naar huis nemen. Op advies van de verpleging hadden we de eerste dagen wat herkenbare spullen uit de kamer van Mark meegenomen. Zo lag er op zijn nachtkastje een folder van café de Mafketel in Rotterdam en een waarschuwing van de politie in verband met verkeerd parkeren. Deze heeft Mark een jaar of 12 terug gekregen als aandenken van Jan Doolaard die toen wijkagent was in de Afrikaander wijk in Rotterdam. Mark had altijd ontzag voor Jan (wie niet trouwens) en onderhield de laatste maanden de tuin bij Jan en El. De zingende en dansende Kerstman van tante Cora laten we staan evenals de ballon van Roll. (was het nou Ernie of Bert?). De muur met Feyenoord sjaal en vlag blijft ook onberoerd.

Mark blijft overal de draak me steken. Zo vertelde hij dat hij toch wel wat klachten heeft over het ziekenhuis. Hij zegt dat hij iedere ochtend wakker wordt van ruziënde zusters voor zijn kamerdeur. Er zouden zelfs regelmatig klappen vallen. Ik vraag hem waar ze dan ruzie over hebben. Mark zegt: Ze maken ruzie om wie mij vandaag mag wassen.”

Groetjes van Mark en tot morgen.

Dromen

Paul, Henriette en de kinderen komen langs. Paul is fysiotherapeut en Henriette werkt als verpleegkundige in het Dijkzigt. We praten uiteraard veel en luisteren goed. We zien het dan ook weer eens van een andere kant. Jet en Coen zorgen voor de afleiding. Ook uiteraard het dagelijkse bezoekje van Jan en Christien. Een vraagje en een opbeurend woordje.

Vandaag een wat mindere dag voor Mark. Het lag deze keer niet aan Feyenoord, want die wonnen met 3-1. Nee, men is drie kwartier bezig geweest om de hechtingen uit zijn rug te halen. Dit heeft hem veel pijn gedaan en werkte eigenlijk de hele dag door. Gelukkig ging het niet ten koste van zijn eetlust. Wel schoot het stoelzitten er bij in. Nadat hij in zijn stoel was gezet trok hij wit weg en had veel pijn. Vlug terug in bed en benen omhoog. De kleur kwam terug en de stoel hebben we maar gelaten voor wat die was.

Dan het bezoek van Dennis, Julia en de kleine Casper. Dat was gezellig. Even wat andere gezichten de grapjes van Dennis, de ondeugd van Casper en het luisterend oor van Julia.. Mark heeft hartelijk gelachen en dacht aan de nachten die hij met de vastenavond bij hen sliep. De pijn was even weg.















Ook klaagt Mark over pijn in zijn linker voet, hoewel hij het niet goed kan omschrijven, is er wel wat. Je vraag je dan af:”Is dat goed of niet goed?” Ik weet het niet.
Dat brengt me wel bij de rest van de dag. Dat was toch vooral vooruit kijken naar de komende week.

Morgen de operatie, dinsdag de rustdag en woensdag naar Rijndam. We betrappen ons er op dat alle hoop daarop is gericht. Alsof ze daar wonderen en het onmogelijke verrichte. Alsof “ons lieve n’eerke” daar bij de ingang staat, zijn zegen geeft, en Mark hierna weer op staat en wegloopt. We moeten realistisch zijn. We mogen nog best hoop hebben op een gedeeltelijk herstel, zeker, maar de dagen verstrijken. We zien wat vooruitgang, maar is dat voldoende?

We zitten bij Mark die met Joost een spelletje speelt. Dammen.
Je zit wat te mijmeren en in gedachten dwaal je af. Je ziet de gekste beelden. Je bent aan het dag dromen. Je hoort in de verte een zacht geroezemoes en je dwaalt af. Werkelijkheid mengt zich met je dromen en wensen. Angst en hoop strijden met elkaar. In flitsen zie je het leven: Over een tijdje twee rolstoelen in huis? Kerst met Mark in een bed onder de Kerstboom of in een kille kamer in Rijndam? Mark samen met Peter van ’t Woud die samen ten strijden trekken voor het realiseren van parck Binnenmaas? Mark die de eerste stapjes zet van de auto naar de voordeur waar Lian trots staat te wachten. Altijd Mark die lacht. Mark die samen met Reno een……….Dan zie ik dat Mark zijn been weer beweegt. Ik vraag hem of hij dat voelde. Mark zegt: Nee pa, ze luisteren nog steeds niet daar beneden maar over een paar weken is dat anders. Ik ben weer terug in de werkelijkheid. Mark lacht en vertelt dat hij gewonnen heeft met dammen en dat zijn benen regelmatig trillen. Het zijn de spieren die zich ongecontroleerd aanspannen. Een goed teken.

We kijken naar het voetbal op Talpa en dan is het tijd voor de terugreis. Lian blijft bij Mark en wij rijden terug naar Strijen. Morgen weer een belangrijke dag. De wond aan zijn linkerbeen sluiten.

Rustig weekend

Vandaag een kort bericht. Het is ook voor Mark weekend en dus niet te veel gedoe. Mark heeft lekker uitgeslapen tot half tien. Daarna het ritueel van ontbijten, wassen, pillen in nemen en wondverzorging.

Hierna een uurtje in de stoel naast het bed en als afsluiter het verwijderen van de hechtingen uit zijn dij en gedeeltelijk uit zijn rug. Dan is het tijd voor uitrusten en bezoek.

Ik denk dat het morgen niet veel anders zal zijn, hoewel de dag voor de operatie. Is toch altijd spannend. Het zal ongeveer een half uur duren schat men in.

Tot morgen.

Feijenoord-Arsenal

’s Morgens een half uur en ’s middags ruim een uur in de stoel naast het bed gezeten. Dat gaat hard voorruit. De duizelingen bleven weg en de pijn was te doen. Daarna wel even lekker liggen om bij te komen. Even weer een SMS-je lezen want die blijven binnen komen. Mark vindt het leuk om al die aanmoedigingen te lezen. Het zijn er te veel om terug te SMS-en. Dus namens Mark: “ALLEMAAL HARSTIKKE BEDANKT. “ ’s middags is Mark ook op de recreatie afdeling geweest. Hij heeft een uurtje spelletjes gedaan. Het is weer eens wat anders. Andere mensen en een andere omgeving.

In de kamer van Mark zijn de verhoudingen tussen hem en zijn kamergenoot Jouri inmiddels helder. Tegenover het bed van Jouri hangen een poster en een vlag van Arsenal. Mark kijkt met een te vrede blik uit op zijn vlag en sjaaltje van Feijenoord.
En dat op steenworp afstand van de Arena. Je moet maar durven.

Dan een bezoek van de Anesthesist ter voorbereiding op de operatie van maandag. Dat is een lekker ventje. Hij vraagt doodleuk of Mark bij de laatste operatie een volledige narcose heeft gehad. Mark zegt verbaasd dat hij gelukkig inderdaad een volledig narcose heeft gehad van naar zijn idee een dag. De volgende vraag was nog lachwekkender. “heeft U toen een ruggenprik gehad of een normale narcose?” Mark schiet in de lach en legt uit dat hij aan zijn rug is geopereerd. Uiteindelijk wordt duidelijk dat Mark maandag geopereerd wordt aan zijn linker onderbeen en dat ze dit dan sluiten. Dinsdag een rustdag en woensdag weg uit Amsterdam.

’s Avonds zitten we met een club vrienden van “de jongens” Roll, Jorie, John en zijn vriendin Amanda. We halen oude verhalen op en keken nog naar een stukje video van het bezoek van Sinterklaas aan school Het Spui in 1996. Als ouders krijgen we toch weer nieuwe dingen te horen die men jaren lang verborgen hield. We hadden een vrolijke avond. Zeker toen Mark nog belde om welterusten te wensen. De telefoon ging rond en ieder had zijn praatje voor hem. Leuk om dat aan te horen.

Oma en tante Cora

Vandaag dan eindelijk het bericht uit Rotterdam. Mark kan a.s. woensdag opgenomen worden in revalidatiecentrum Rijndam. Hiep, hiep hoera. Hij kijkt er met plezier naar uit. Hij wil aan de slag. Dat zal nog niet mee vallen. Vandaag heeft Mark weer twee keer geoefend met het recht op zitten. De eerste keer op de rand van zijn bed. Dit hield hij ongeveer 5 minuten vol. De fysiotherapeute vond de inspanning die Mark moest doen om recht op te komen te veel. Dit ging ten koste van het werkelijke recht op zitten. De tweede keer werd gebruik gemaakt van een til lift om mark in een stoel naast zijn bed te zetten. Ik zag in Markzijn ogen dat hij die til lift niet erg vertrouwde. Met een wat angstige en pijnlijke blik zweefde hij van zijn bed de stoel in stoer zeggend dat het wel ging. Aan de kleur van zijn gezicht te zien ging het niet lang duren. Inderdaad, 5 minuten waren voldoende. De terugreis verliep snel en al liggend trok de kleur weer bij en de duizeligheid weg. Morgen een nieuwe dag met nieuwe kansen.

’s Middags het bezoek van oma en tante Cora. Mark hield zijn praatje en keuvelde gezellig over van alles en nog wat. De kerstman die hij kreeg danste vrolijk op zijn nachtkastje Oma en tante Cora vonden het verbazend hoe Mark was. Tja, hem nu zien liggen en vorige week is een groot verschil. Zijn ogen twinkelen weer en zijn lach is weer ondeugend. Na het bezoek werden oma en tante Cora getrakteerd op een paar uurtjes file op de A-2.

Dan de eerste echte maaltijd. Dat was smullen van de Zalmfilet, roomsaus met pesto, penne en als toetje aardbeienmousse. De complimenten van Mark aan de kok.

Zelf katheteriseren

Vandaag dan toch de katheter verwijderd uit de blaas van Mark. Nu is het aan hem om zelf een aantal keren per dag het katheter in te brengen en zijn blaas te legen. Het gaat hem goed af. Onder toeziend oog van de verpleegster lukt het hem telkens om het katheder zonder problemen in te brengen.

Ook moet hij weer rechtop gaan zitten. Onder begeleiding van de fysiotherapeute lukt het hem om 5 minuten op de rand van het bed te zitten. Dan slaat de duizeligheid toe en moet hij weer gaan liggen. Een normale reactie als je zo lang plat hebt gelegen.
Mark heeft vandaag opvallend veel praatjes en is goedlachs. Hij maakt overal een grapje over en lacht er om. Een vorm van verwerking lijkt het. Hij blijft optimistisch.

Joost en ik bezochten de maatschappelijkwerkster terwijl Lian op de revalidatiearts zou wachten. We konden concluderen dat er enige rust was gekomen maar dat er nog moeilijke tijden zullen komen maar dat we nu de kracht hadden opgedaan om deze het hoofd te kunnen bieden. Met dank en de toezegging dat we altijd bij haar aankunnen kloppen gingen we snel terug naar Mark en Lian.

Dan het bezoek van de revalidatiearts. Dit viel niet mee. Er blijkt in het ziekenhuis nog een jongen te liggen met de naam Mark van Tilborg. Ook deze jongen moet revalideren. Daar komt bij dat het een nieuwe arts is die maandag is begonnen en alles over heeft moeten nemen van haar voorganger. Dat is niet prettig. Na veel getelefoneer of zij ons nu wel of niet bezocht had werd het misverstand duidelijk en kwam zij alsnog langs. Dit werd een algemeen verhaal wat we al hadden gehoord. Zij bood haar verontschuldigingen aan maar had door het misverstand onvoldoende naar het dossier kunnen kijken. Toch als je alles weer aanhoort schrik je weer en zie je er even niet overheen. Als ze weg is reageert Mark lekker nuchter door te stellen dat de arts veel weet maar niet weet wat hij voelt. Hij voelt kracht en hij gaat ver komen zegt hij. Hij lacht nog eens en zegt dat hij ver gaat komen. Met de arts wordt afgesproken dat zij snel aan de slag gaat en vooral snel uitsluitsel geeft over het moment dat er plaats is in het revalidatiecentrum Rijndam, inderdaad geen Rijndal. De arts zegt ons dit toe. Maandag komt zij weer langs en adviseert de vragen die we hebben op te schrijven. Dat zeggen we toe.

Dan het eerste bezoek. Jan en Christien komen langs. Mark praat er weer op los en Jan en Christien verbazen zich er over. Mark is nooit zo’n prater en nu onder deze omstandigheden hadden ze dat zeker niet verwacht. Ook vonden ze dat hij optimistisch was en er goed uit zag. Kijk, dan zien wij dat toch niet alleen. Zelf ben je wel eens geneigd te veel te zien wat je wilt zien.

Hierna de doos met een Berg Sint-Nicolaas pakjes naast het bed gezet. Deze doos troffen we gisteravond thuis voor de deur aan. Sint had ons niet vergeten ondanks de Bergen pech. Van de Berg papier hadden we de cadeautjes zo ontdaan en we waren blij verrast. Dank U Sinterklaasje.

Sinterklaas

Dat 5 december er dit jaar anders uit zou zien dan anders dat wisten we. Ik had vorig jaar voor het laatst het kostuum aangetrokken om bij ouderen in Halsteren en bij de kinderen van basisschool het Spui het sprookje in stand te houden. Daarna rap naar huis, baard weg en met de jongens naar Sint op tv kijken. Hierna pakjesavond. Traditiegetrouw met erwtensoep en pannenkoeken. Daarna de pakjes in allerlei vormen en met een gedicht. Een echt heerlijk avondje.

Dit jaar veel anders, eerst twee en een half uur in de file naar Amsterdam om daar bij Mark te zijn. Geen pakjes, erwtensoep en speculaas. Mark een bekertje soep en wat vla. Bij niemand stond het hoofd naar dit heerlijkavondje. We waren zo al blij gewoon bij elkaar; Mark in zijn bed en wij er om heen. Wat babbelen, een geintje en af en toe serieus. Mark vertelde dat hij die ochtend op de rand van zijn bed moest gaan zitten. Met behulp van de fysiotherapeute hield hij dit 2 minuten vol. Hierna trok hij wit weg en werd hij draaierig. Hij werd weer netjes terug gelegd. Wij waren onder de indruk. Kan dat met die rug? “Ja hoor” zei Mark: “ en over een paar dagen zit ik gewoon in de stoel naast mijn bed.” Misschien tegelijk met zijn kamergenoot Jouri Winkelmolen. Ook deze jongen krijgt het niet voor niets. Hij heeft ook de nodige pijn gehad maar knapt gelukkig ook al op. Ze kunnen zich misschien aan elkaar optrekken.


De eerste SMS-jes komen binnen. Hartstikke leuk al die reacties. Het doet Mark zichtbaar goed. Ook zijn we begonnen met het inplakken van al de kaarten die hij ontving. Aan het ophangen is geen beginnen aan. Hij heeft ongeveer 150 kaarten inmiddels. Dat doet hem en ons goed. Ook wij krijgen de nodige kaarten en het is fijn om te lezen hoe mensen mee leven. Ook de onmisbare warme contacten zoals de telefoontjes en de bezoekjes blijven we graag ontvangen. We zijn er niet veel maar het is fijn om U te horen en te zien. Na de boontjes van Hennie v.d. Berg, de hartige taart van Corrie Huisman, de soep en nasi van Danja Driesse, de voortreffelijke schotel van Tea Hagen, smulde we vanavond van de kookkunsten van Yvonne Stolk. En iedereen kookt alsof we er met een regiment van moeten eten dus de vriezer is inmiddels ook gevuld. Heel erg bedankt.

Sms-jes

Deze dag mogen we ook weer aan de balk schrijven als positief. Wel de nodige bezoekjes van artsen maar nu net niet de revalidatiearts. Die spreken we als het goed is woensdagmiddag. Jammer want je wilt toch alles sneller. Hij is ook degene die moet bepalen of Mark zich zelf moet/kan katheteriseren. De geplande cursus vandaag ging dan ook niet door.

Over de wonden aan zijn been zijn ze tevreden. Men gaat er vanuit dat ze deze aan het eind van de week kunnen sluiten. Er zitten nu nog te veel zwellingen. Daarna zou hij vervoerd kunnen worden naar Rotterdam. Vraag is alleen of er een plaatsje is in het revalidatiecentrum Rijndal. ( http://www.rijndam.nl/ )

Het feit dat het infuus inmiddels ook verwijderd is geeft ook een goed gevoel bij Mark. Buiten het katheter heeft hij nu niets meer aan gedoe aan zijn lijf hangen. Dat ziet er een stuk rustiger uit.

Ook heeft hij een diëtiste op bezoek gehad. De voeding moet uitgebalanceerd weer in het lichaam komen om dat zijn maag en darmen bijna twee weken stil hebben gelegen. Hij heeft vandaag een beschuitje, wat soep, vla en appelmoes op. Ook hebben we samen met Mark een gedeelte van de kaarten in een plakboek geplakt. Het zijn er veel te veel om op te hangen. Rond 20.00 uur zijn we weggegaan bij hem. Rond 22.00 uur belde Mark met de mededeling dat alles goed was en dat hij ging slapen.

Mark mag nu ook bezoek hebben. Wel rustig aan is het advies. Daarom de eerste dagen alleen familie.

Ook mag Mark zijn telefoongebruiken op de kamer. U kunt hem, als u dat zou willen, een SMS-je sturen. NIET BELLEN!!!!!!!!

Het nummer is: 06-30418956

Verhuizen

Ik kan kort zijn. Het gaat goed met Mark. Hij heeft nog wel een infuus met vocht, eten en medicijnen voor de blaasontsteking, maar dat valt mee. Hij eet ook wat. Een beschuitje, appelmoes en wat vla. Ook is hij rustig. Hij praat wat, kijkt televisie en leest een boek. Als je het zo ziet dan denk je dat er niets aan de hand is. Maar we weten beter.

Het is goed dat we deze dagen echt rust hebben gehad. Lichamelijk en geestelijk. De komende week zal er weer veel gebeuren. De wonden aan zijn been moeten gesloten worden, revalidatie gestart, heel misschien naar Rotterdam en wat zal er nog meer gebeuren???

Wel is Mark verhuisd. Hij is een paar kamers verder op de gang terecht gekomen. Een twee persoonskamer. Naast hem ligt een even oude jongen die drie dagen geleden aan zijn heup is geopereerd. Zo hebben ze beiden wat aanspraak.

We praten met Mark over de dag van morgen. De nodige artsen en andere deskundigen zullen weer langs komen. Het is tenslotte een academisch ziekenhuis. Mark is wat zenuwachtig als het gaat over de cursus katheter aanbrengen. Morgen gaan ze hem leren hoe hij zelf een katheter aan kan brengen in zijn blaas. Hij vindt het eng en weet niet goed wat hem te wachten staat. Hij is blij dat Lian er bij zal zijn. We kijken het meest uit naar het bezoek van de revalidatiearts. Wat zal hij vinden van de situatie van Mark en wat zal zijn inschatting zijn voor de toekomst.

Bekijk ook eens de volgende video.
http://www.ziekenhuis.nl/index.php?cat=animaties&action=show&movie=219

Feyenoord-Heereveen 4-3. De eerste competitiewedstrijd die hij moest missen. Zagen jullie ook die lege plek op de tribune???

Weer een verstopping

Goed geslapen tot 6 uur. Toen werd Mark wakker van pijn in zijn buik.
Hij vroeg de verpleegster om maar gelijk naar het katheter te kijken. Het klopte . Wederom verstopt. Nu was de kwaal snel verholpen.

Verder een rustige dag in het vooruitzicht. Het is ten slotte weekend en er zijn geen onderzoeken en andere vermoeiende dingen gepland. In de loop van de middag komen Pa, Ma, Reno en Joost. Reno blijft niet lang want hij gaat naar Bergen op Zoom naar het theater. Daar is een voorstelling van “De liedjes van Toon” Nog een cadeautje van oompje Dennis en tante Julia toen Reno zijn bachelor titel behaalde.

De kamer van Mark komt steeds voller te staan. Bloemen, knuffeldieren kaarten en dat soort zaken. Het wordt echt eigen. Jammer dat Mark zondag overgebracht wordt naar “zaal” Voor het starten van de revalidatie is het nodig dat Mark uit bed gaat. Men heeft meer ruimte nodig dan die ze nu hebben op zijn kamer. Hij komt te liggen op een zaal van 4. Er liggen nu twee dames en 1 heer. Mark krijgt een plekje bij het raam. Zal heel anders worden na zondag. Sociaal gezien is het ook goed voor Mark. Wij zullen ons meer richten naar de bezoektijden van 15.00 uur tot 20.00 uur. Mark heeft ’s morgen veel te doen en een gesprek met zijn mede patiënte kan ook goed zijn.

Mark is opgewekt. We praten veel. Ook over het ongeval en de gevolgen. Mark is kort in zijn antwoorden. Hij zegt dat hij weet hoe het zit en dat er kansen zijn om ver te komen. Hij zegt dat hij die kansen zeker gaat grijpen. Ook praten we over de huidige beperkingen zoals de ontlasting. Maandag gaat Mark oefen met het zelf in brengen van een katheter in zijn blaas. Als je daar over praat is dat toch moeilijk en je hoopt dat het tijdelijk is.
Ook vragen we hem om na te denken over het bezoek dat hij mag gaan hebben, Hij zegt dat te doen maar er nu nog geen zin in te hebben. We leggen hem uit dat we dat begrijpen maar dat het goed is als hij ook met anderen praat. Je wereld wordt anders zo klein. Hij begrijpt het en zegt dat hij eerst wat familie wil zien.

Groetjes van Mark.

Lian een nachtje thuis

De eerste dag van de laatste maand van het jaar. De feest maand bij uitstek. Sinterklaas, Kerstmis, Oud en Nieuw. Dat zal dit jaar heel anders worden. Normaal zijn we bezig met de Sinterklaas inkopen. Dat schiet er nu bij in.

Vandaag een goede dag voor Mark. Hij had goed geslapen en de artsen zijn tevreden over de genezing van de wonden. Mark en Lian krijgen een rondleiding. Uitvoerig wordt de afdeling bezocht waar de nodige activiteiten plaats vinden. In een ontspannen huiskamerachtige omgeving zijn verschilden ruimte waar men kan internetten, game, spelletjes spelen of zo maar een praatje maken. Hierna gaat hij terug naar zijn afdeling. Hij kijkt naar een aflevering van goede tijden slechte tijden. Tja, normaal blijft hij er niet voor thuis maar je moet toch wat. Verder wordt er een gipsspalk voor beide benen aangemeten en gemaakt. Dit is om de benen en voeten de juiste houding te geven.
















Lian: “vanavond op tijd naar bed.”

Mark mag beginnen met zich steeds verder recht op te gaan zitten. Hij komt tot een hoek van 30 graden. Heel netjes voor de eerste keer. Men besluit de morfinepomp stil te zetten en over te schakelen op lichtere pijnstillers. Ook mag hij weer licht gaan eten. Een beschuitje en wat vla worden de eerste happen sinds anderhalve week. Voorlopig heeft Mark genoeg. We maken weer wat kaarten open en Mark begint wat te praten af en toe een glimlach en zelfs een geintje wordt door hem gemaakt.

En Joost, ja hij was inderdaad zwarte piet vandaag voor de kinderen van het personeel van de gemeente. Na afloop bezocht hij samen met Sint een feestje op het dorp. Even lekker de gedachten verzetten deed hem zeker goed.

Rond 20.00 uur gaan we weg. Ook Lian gaat mee naar huis. Mark vindt het goed. Hij is moe en zou netjes gaan slapen zei hij. De humor komt weer. Ook vroeg hij U allemaal te bedanken voor de reacties, de kaarten, kroelbeesten en alles wat jullie doen voor hem en ons gezin. Om 23.30 uur belt Lian met de afdeling. Het was een rustige avond geweest. Mark sliep lekker. Welterusten en tot morgen dan maar.