Na een weekje

De vloer

Storten

Slurpende geluiden wekken mij ruw uit mijn slaap. Lian is al uit bed en het is al licht. De slurpende en spetterende geluiden komen van buiten. Dan dringt het tot mij door dat ze vandaag de fundering komen storten. Het lijkt heel wat maar met een slang wordt de smurrie in de tempex bekisting gepompt. Hierna afstrijken en klaar is Kees, in dit geval Jaco. Nu is het een kwestie van een dag rust zo dat het beton uit kan harden.


Vandaag een heuse bouwvergadering thuis. Willem v.d. Wulp van het aannemingsbedrijf, de loodgieter, elektricien en wij natuurlijk. Rond de tafel met de tekeningen en kijken hoe we het besten de stopcontacten, schakelaars en lampen op kunnen hangen. Opletten dat de bediening op de goede hoogte voor Mark komt en waarnodig met afstandsbediening en dimmer. De hedendaagse techniek optimaal benutten. Dus ook leidingen voor internet, cai en telefoon. En voor de zekerheid nog maar een loze leiding want je weet maar nooit. Door de installateur worden voorstellen gedaan en wordt alles nauwkeurig genoteerd.

Ook de loodgieter heeft zo zijn werk. De afvoeren binnen en buiten moet op de juiste plek komen en het sanitair op de goede hoogte. Een kantelspiegel wordt voorgesteld en door Mark akkoord bevonden. De toiletstoel wordt er bijgehaald om alles zo goed mogelijk passend te maken. Besloten wordt de afvoer van het toilet pas op het laatste moment te maken met de stoel erbij. We kiezen ook voor elektrische vloerverwarming om dat die “sneller” is dan gewone vloerverwarming. Nu kunnen we alles nog veranderen. Wat we op de vloer van de badkamer doen weten we nog niet. Tegels of zeil. Alles heeft zijn voor en tegen.

Graven

De tweede belangrijke stap is gezet. Het uitgraven. Een behoorlijk stukje precisiewerk. Al het leidingwerk loopt door het uit te graven gedeelte. Dus zomaar en hap er uit nemen met de graafmachine is uit den bozen. Op de meeste plaatsen wordt dan ook voorzichtig laagje voor laagje weg geschraapt. Als de signaleringslinten zichtbaar worden volgt het ouderwetse handwerk.

Dat het heiwerk een knap stukje precisiewerk is geweest blijkt als de riolering bloot komt te liggen. Op een kruispunt van hemelwater- en vuilwaterafvoer is de heipaal exact langs de leiding naar beneden gemanoeuvreerd.

Rik, de foto van de toeter komt morgen.

De palen zitten er in

Het was vroeg maar dan krijg je ook iets moois.

Zo rond 7 uur vannacht stond Willem v.d. Wulp samen met het bedrijf voor het "heien" van de palen voor de deur. Vader en zoon bleken goed op elkaar ingewerkt. Geruisloos werden de voorbereidingen uitgevoerd.

De heimachine werd de voortuin ingereden en het beton aangemaakt. Het was een compleet bedrijf op wielen. De vier palen van ieder 16 meter lang werden de grond in geheid. Een prima en vakkundig stukje werk van http://www.dutchpridepiling.nl/.

Ik was onder de indruk van de manier hoe zij te werk gingen. Hier onder een fotoreportage.

De start

Nou, de eerst spade is de grond in gegaan. Het werk is netjes uitgezet. De contouren zijn zichtbaar. Vanuit de hoeken kunnen nu de plaatsbepaling plaats vinden. Ook zijn er wat gaten gegraven om het huidige leidingwerk te lokaliseren. Het groen is met de grond gelijk gemaakt en zelf hebben we het straatwerk voor een groot gedeelte er uit gehaald. Woensdag komen de heiers en gaan de palen de grond in. Even rusten en dan volgende week maand de fundering storten. Dat beteken dat in de tussen tijd de bekisting gemaakt zal gaan worden. Mooi, nu begint het echt.
Zelf moeten we nu ook een goed de planning maken want onze slaapplaats komt lelijk in gevaar. Als ze aan de muren gaan beginnen de meterkast en de lichtkoepel dan zullen we moet vertrekken. Ik denk dan we dan maar de woonkamer verhuizen met ons bed. Kortom het worden rommelige weken waarin we ook nog wat verjaardagen te verwerken krijgen. Lian, Reno en ik zelf worden weer een jaartje ouder. Normaal altijd een groot feest maar nu weten we het even niet. Maar ja, helemaal niks doen is ook niet leuk. We zien wel.

Mollen

Dan roept Mark Hij is aan de voorkant van het huis bezig. Lian heeft hem net geholpen om het grasstrookje bij de sloot op te komen. Of ze vervolgens haar vinger in een gaatje in de grond wil steken. Lian die voelt er niet veel voor en roept mij. Na wat uitleg ben ook ik toch wel wat huiverig.
Door de groene jongens van de gemeente zijn mollenklemmen uitgezet en Mark heeft beloofd om ze regelmatig te controleren. Eerder had hij al succesvol een klem omhoog gehaald met daarin zo'n schattig diertje. Ik verbaasde me er over dat zulke kleine diertjes van die grote hopen konden maken, laat staan van die lange gangen.
Maar goed, daar zat hem nu net de kneep. Het gat waar de klem in gezet zat was een open gegraven molshoop. Je ziet dan netjes een gangetje de molshoop in en een gangetje de molshoop uit gaan. Bij het omhoog trekken van zo'n klem zakt het zand het gat in en in negen van de tien gevallen zie je dan de gangetjes niet meer. Nou en zult U zeggen. Klopt, dat zei ik ook. Nou dan volgt er een uitleg van Mark. Deze klem was leeg en moet dus terug het gat in en wel zodanig dat de mol in de goede richting de klem in loopt. Ah, nu begrijp ik het. Dus je moet weten waar dat gat zit. “Juist”, zei Mark, “als je dan nu even met je vinger in het zand wilt wroeten en dat gat op wil zoeken”.
Natuurlijk jongen, logisch, maar wat als nu net die mol aan komt lopen als ik met mijn vinger vrolijk in dat gat zit. Mollen zijn toch blind die zien natuurlijk niet dat het mijn vinger is maar denkt, zo dat is een dikke worm. Hap. Ik opper dan ook om werkhandschoenen aan te doen, een stokje te gebruiken of een schepje. Of beter nog waarom doet hij het zelf niet. Dat is snel uitgelegd. Hij kan er net niet bij, en dat klopte na een demonstratie.
Dan gaan ze vervolgens op je gevoel werken, Ja U leest het goed, ZE, Mark EN Lian dus. Of ik het niet durf wordt er dan slijmerig gevraagd. Of ik bang ben van zo’n klein beestje is dan de volgende vraag.
Ik probeer dat gewroet nog te voorkomen door te wijzen op de besmettelijkheden die zo’n beest bij zich kan hebben en dat ik die dan weer over kan dragen op anderen. Om de één of andere reden geloven ze me niet. Ik buk vervolgens eens om het gat nader te bestuderen. Ja, gewoon een gat in de grond eigenlijk. Ik besluit vervolgens om de zaak snel en doortastend aan te pakken. Ik stamp vervolgens keihard op de grond zodanig dat de mollen onder het voetbalveld via de molshopen de lucht in vliegen. Ik buk snel, graaf als een volleerde grafdelver het gat verder uit tot dat ik de twee gaten zie. Vol trots toon ik het gat aan Mark en Lian. Lian schiet in de lach. Mark zucht een keer, schud zijn hoofd en plaats de klem in het gat.

test

Rondrit

Dolle pret was het van de week. Nadat Mark al de tijd had geroepen dat hij niet meer achter het stuur ging zitten gebeurde het toch. Telkens als wij begonnen over het zelf auto rijden verkondigde Mark dat het wel prima was zo. Hij kon met zijn stoel en fiets op de meeste plaatsen komen. Was het verder weg of slecht weer dan was er altijd wel iemand die “toevallig”ook die kant op moest. Dan kramde hij nog wat uit over goed voor het milieu en minder kans op bekeuringen en daar bleef het dan bij.

Maar deze week werd daar door Peter van ’t Wout een eind aangemaakt. Hij had regelmatig gedreigd naar Mark dat hij met zijn aangepaste auto langs zou komen en dat hij dan maar eens achter het stuur moest kruipen. Dit dreigen is nu tot uitvoer gebracht Onder toezicht van ons en het maken van de nodige opmerkingen kroop Mark in de Mercedes van Peter. Ja, gelijk groot aanpakken natuurlijk. Na een korte uitleg over de nodige knopjes en handels zoals in iedere auto hier twee extra handels; die van het gas en die om te remmen. Die laatste niet onbelangrijk. Peter vervolgens op de bijrijders plaats en Joost achterin. En toen, vroem de straat uit. Langzaam en voorzichtig. Wij bleven achter elkaar vragend hoe hij het zou vinden.

Na terugkomst de nodige verhalen van de mannen. Ze hadden een rondje Hoeksche Waard Oost gedaan. Strijen, dan het buurtschap ’s Gravendeel (gemeente Binnenmaas) om vervolgens via Maasdam weer naar Strijen terug te rijden. Zij moesten nog het meest lachen om het gezicht van Ab van de Burg. Terwijl hij hard aan het werk was langs de weg werd hij vanuit de auto vriendelijk begroet. Bij het zien van Mark achter het stuur viel zijn onmisbare sjekkie van verbazing uit zijn mond, de schoffel op de grond en hij zelf er naast. Ze wilde eerst nog stoppen om hem weer op de been te helpen maar ze zagen dat een aantal collega’s van Ab zich naar hem toe spoedde om Ab weer onder de mensen te brengen. Nou ze konden rustig verder. Al lachend koerste zij de dijk richting Mookhoek op. Met een rustig muziekje op de achtergrond trok het weidse langschap van de Hoeksche Waard aan hen voorbij. Het tarwe was net geoogst en de harde stoppels staken net boven de grond terwijl het loof van de aardappelplanten stond te verdorren door het spuiten ter voorbereiding op het rooien.

Dan vraagt Peter de handel van het gas eens wat verder aan te halen. De snelheid neemt ziende ogen toe zoals ook de kans op een bekeuring dus snel weer naar de toegestane veilige snelheid. In de Mookhoek passeren ze zwijgend de plaats van het ongeluk nu bijna een jaar geleden. Met al deze verhalen in het hoofd laat Peter ons weer achter met de mededeling dat ze nog wel eens een eindje door de polder gaan rijden. Mark was het goed bevallen maar of het zal leiden tot de aanschaf van een eigen auto?? Ik weet het niet. Wat dat betreft lijkt Mark sprekend op mijn Opa. Hij heeft nooit geld en geeft dan ook niks uit. Maar het bankboekje groeit gestaag.

Besluit

De laatste hobbel lijkt genomen als het gaat om het realiseren van de aanbouw. De brief waarin het bezwaar wordt ingetrokken is binnen. De indieners zien af van het verder behandelen van het bezwaar. Het college van BenW heeft afgelopen dinsdag het besluit genomen en is accoord. Zoals het er nu uit ziet kunnen dan de laatste weken van september de palen de grond in. Dan gaan we weer verder met opbouwen. Via deze weblog zullen we daar zeker verslag van doen.

Gokken

Leo was niet tevreden over het fitnessapparaat wat hij aan Mark had gegeven. Ondanks het uitgebreide apparaat geeft het niet de mogelijkheden die Leo voor ogen heeft en nodig vindt voor Mark. Dus een ander apparaat gezocht en gevonden. Met dit apparaat kan Mark veel oefening vanuit zijn stoel doen. Het geheel van zo’n 160 kilo bij Leo thuis opgehaald. Slim als hij is was hij niet thuis. Volgens zijn vrouw moest hij overwerken maar konden we de 160 kilo staal zeker mee nemen. Gelukkig was Roll en Reno erbij dus kon mijn bijdrage zich beperken tot het geven van de nodige aanwijzingen. Dus hup van de benedenwoning de dijk op met 160 kilootjes. Knap van de jongens. Alles achter in de Volvo en voorzichtig aan naar huis. Daar het spul uit de auto en uit elkaar gehaald. Je kunt namelijk de 5 kilo per stuk wegende gewichten er afhalen. Tja, dat hadden we moeten weten toen we onder aan die dijk stonden.

Maar goed in overleg met Leo besloten we om alles uit elkaar te halen en te schilderen. De nodige schuurapparaten werden ingezet en met name Reno en Mark gingen aan het schuren. Roll bestede 3 liter Cola aan het ontroesten van de veren. Ook hier was voor mij duidelijk weer een toezichthoudende en coördinerende taak weggelegd. Na noeste arbeid is het goed ruste.

De rest van de avond en begin van de nacht gingen de goklustige, Roll, Justin, Reno, Mark en Joost weer aan de goktafel. Ja heus een uitklapbaar poker spel wordt ontvouwen, een kaartsorteerapparaat wordt gestart en vervolgens vliegen de fiches over de tafel. In het begin is het spel nog te volgen maar naar mate de avond vordert wordt het spel steeds professioneler gespeeld. De cola wordt uit whisky glazen gedronken en de sigaren worden opgestoken. De rook vult in gestaag tempo de toch ruime kamer. De lamp boven het spel brand fel en weerkaats op de ruggen van de kaarten. In de rest van de kamer is het schemerig door het gedempte licht. De uitleg van het spel aan elkaar wordt steeds luidruchtiger en de stapel fiches groeien bij de één toch sneller dan bij de ander. Hoewel dit beeld in korte tijd drastisch kan veranderen.

Het krijgt langzaam de sfeer van een maffia-avondje waarbij hoog spel wordt gespeeld en de inzetten navenant hoog zijn. De één zet zijn hoerententen in op de speeltafel terwijl de ander zijn illegale dranklijn als prijs inzet. De belangen zijn groot de spanning neemt toe terwijl de kaarten worden gedraaid. Dan is het stil en kijkt men elkaar aan. Met een glimlach wordt het bod verhoogd met een renpaard en een kist stenguns. Je verwacht ieder moment dat Bonnie en Clyde binnen stappen om er uiteindelijk met de buit vandoor te gaan. Al schietend bannen zij zich een weg in de richting van de speeltafel en nemen alles van waarden mee.

Nou ja, zo ongeveer is de sfeer vanavond maar dan zonder dat schieten. Gezellig een spelletje. Meestal monopoly of pokeren.

De volgende ochtend, als Lian uit bed komt, is de rook opgetrokken en is alles aan kant. Kennelijk heeft niemand verloren maar hebben ze allemaal als prijs een gezellige avond gehad.

Beloofde foto's

Feyenoord

De handbike is inderdaad een uitkomst. Was het eerst wat in de directe omgeving rondtoeren nu gaat hij steeds verder. Van de week reed hij naar ‘ Gravendeel. Nog niet Walen natuurlijk, Dat hebben we liever niet. Als hij omslaat ligt hij daar. Nee Reno gaat rennend of skatend mee en Roll op de racefiets. Een hele stoet zo door de polder. Met het goede weer van de laatste dagen trekken ze er iedere dag wel op uit.

De offertes voor de verbouwing zij binnen. Dat zijn toch hele bedragen hoor. Maar ja, heien, fundering, vloer storten, opmetselen en een dakje er op. Dan ook de aanpassingen binnen nog en je bent aardig op weg. Maar goed, dan heeft hij ook lekker zijn eigen ruimte.

En dan Feyenoord. De opendag werd voor het eerst overgeslagen dit jaar. Met de verwachting van zo’n 70.000 bezoekers was het niet aantrekkelijk om daar met je rolstoel rond te gaan rijden. Veel te druk en je kunt dan bijna geen kant uit. Het is altijd een hele happening. Wel ieder jaar een beetje hetzelfde met die helikopter maar toch wel leuk. Maar Mark en Rol halen dat zondag wel in. Ze gaan dan naar de Kuip voor de wedstrijd Feyenoord-Liverpool. Die is uitverkocht, zonnig weer en een sterk vernieuwd elftal. De komende landskampioen zal zich in die wedstrijd tonen als geen ander.
De schaal en beker zijn binnen handbereik en het bereiken van de top in Europa is een vanzelfsprekendheid.

Fitness

Rekken, strekken, buigen en wegdrukken. Ja, je moet wat doen om fit te blijven. Nee, dan is fysio echt niet genoeg.

Een praatje en een pilske. Gezellig er even tussen uit en naar Ron van de Seventisch.
Man, man, man. En daar is de link tussen deze twee zaken. Leo.

Leo en Mark raken aan de praat. Leo blijkt in het verleden een fitness school gehad te hebben en heeft nog een Kettler fitness bank staan Hij wil zowel de bank als zijn kennis ter beschikking stellen van Mark. Zo'n bank neem je niet mee in je fietstassen.

Dus in dit geval werd door Joost, Klaas gebeld die driftig aan het klussen was in zijn schuurtje, Maar ja Klaas heeft een bestelautootje en dan kun je er op rekenen dat je regelmatig gebeld wordt voor een vervoertje. Dus de handen afgeveegd aan een stukje poetskatoen en op naar de Boompjesstraat. Leo heeft de bank al gedemonteerd en alles gaat het autootje van Klaas in. Alles gaat vervolgens de kamer van Mark in. Klaas ziet het zo eens hoofdschudden aan en constateert dat het toch wel een erg groot apparaat is.

Een kopje koffie en even in de tuin kijken. In onze vijver zwemmen wat adoptievissen van Klaas en hij hecht er aan ze even goede dag te zeggen. Hierna loopt Klaas achter Mark aan weer terug naar binnen. En maar goed ook dat hij er achter loopt. Want als Mark aanzet om het huis in te rijden schiet hij naast de oprijlaan en kukelt achter over. Eindelijk. Hier hebben we lang op zitten wachten. Gelukkig vangt Klaas hem op net voordat Mark op de grond terecht komt.

Oh Ja, volgens Beenhakker mogen ze geen decubitesmatras leveren en volgens CZ kunnen ze dat niet. Ik zal U besparen hoe de nodige telefoongesprekken weer verliepen.

Het weer krijgt ook zijn psychologische uitwerking op Mark. En dan vooral de biologischeklok zal ik maar zeggen. Al twee weken vraagt hij om een houthok in elkaar te spijkeren. De herfst zit kennelijk al in zijn bol. Dat krijg je met het weer van de afgelopen maanden. Uiteindelijk aan de zijkant een, al zeg ik het zelf, knap stukje timmerwerk verricht. Uit hoofdzakelijk afval hout en wat overbleef na het plaatsen van de tuinhuisjes verrees een heus houthok. Het sloophout van Martijn ligt nu droog. Nu maar wachten op kachelhout.

Foto´s volgen.

Oh Ja. Volgens Beenhakker mogen ze geen decubitesmatras leveren en volgens CZ kunnen ze dat niet. Ik zal U besparen hoe de nodige telefoongesprekken weer verliepen.

De stoel

En daar was hij dan, de rolstoel met handbike. Het “karretje” ziet er fantastisch uit. De degelijkheid straalt er vanaf en dat mag ook wel. Want met een handbike erbij is Mark van plan flinke tochten te gaan maken en dan moet de stoel natuurlijk wel stevig zijn. Met een merknaam als Activator zit dat wel snor. (http://www.tnsrijen.nl/ ) De meneer van de rolstoel legt een en ander uit en het lijkt allemaal simpel. Al rap zit Mark in zijn stoel en beweegt wat op en neer. Hij zit lekker. Het is een veel actievere zit als in de oude”stoel. Zijn bennen staan rechter op de voetsteunen en hij helt iets meer naar voor. Dan de handbike aan de rolstoel vastmaken. Dat gaat na wat oefeningen vlotjes. Boven en onder aanklikken en hij zit. Omdat met een handbike aan de rolstoel het beter is om het gewicht meer op het wiel van de handbike te brengen is het mogelijk om de wielen van de stoel naar achter te plaatsen. Slim bedacht.

Dan naar buiten en wat op en neer rijden. Tja, dat gaat een stuk sneller met die handbike. De bochten doet hij voorzichtig. Hij zit glunderend in zijn stoel en is blij. Hierna snelt hij naar Huib, de fietsenmaker, om een kilometerteller te halen. Nou die zat er zo op en alles was gereed voor het eerste ritje. Samen met Joost trok hij het dorp door. Thuiskomend een en al tevredenheid. ’s Avonds even bij familie van de Berg langs en de Trambaan op en neer. De eerste kilometers zijn gemaakt. En de eerste spierpijn liet niet lang op zich wachten. Zoals de meneer al had voorspeld voelde hij zijn buikspieren flink. Nou, dat is een kwestie van wennen. Dus trainen.

Vandaag een ritje naar de tandarts. We vroegen ons af hoe dat moest gaan. Niet zo zeer de tandartsstoel bestijgen was het probleem maar we vroegen ons meer af hoe we de praktijk binnen moesten komen. Drie trapjes moesten bestegen worden om in het oude pandje boven het water van het Spui te komen. Onze tandarts Korver zetelt in een oud pittoresk pandje midden op het dorp. Klein, gezellig, ja heus ondanks de tandartspraktijk. Gelukkig kwam Johan Dam van Cillaarshoek net langs. Zijn hulp en die van Joost, was meer dan welkom. Mark moest met rolstoel en al tree voor tree de trap op gedagen worden. Toen ik naar Mark keek zag ik een gespannen gezicht en een zeer zorgwekkende blik in zijn ogen. Met behulp van de tandarts en Joost was het trapje af een stuk makkelijker. Oh ja: “Geen gaatjes”.

Grote verrassing

Eerst wat foto's van de diploma-uitreiking van Joost.

Afgelopen donderdagavond hadden we Mark onder het mom van een verplicht bezoek aan zijn school meegenomen naar de avond van de diploma-uitreikingen. Mark had niet al te veel trek omdat hij er vanuit ging dat hij nog een jaar naar school moest en dat het dan nog maar afwachten was wat het zou worden. Nadat we rond een uur of zeven wegreden stapte Joost en Reno op de fiets en trapten zich in het zweet richting de familie Buitendijk aan de Kerkstraat. Daar snel gestapt in de auto van Margreet om ook richting Dordrecht te koersen. Mark mocht niet weten wat Joost en Reno en Annemarie sinds gister wisten. Mark zou zijn diploma uitgereikt krijgen.

“Je hebt inzet en wilskracht getoond en je hebt je diploma meer dan verdiend”. Dat waren de woorden van Hendrik Janz.

Toen we naar het gezicht van Mark keken zagen we een rode kleur en trots. Hij was trots dat hij toch zijn diploma had gehaald. Met veel dank aan Hendrik Janz en Arie den Tuinder. De drie jaar aan het Wellant college waren niet voor niets geweest.

Het begeerde diploma Hovenier was binnen. Dit geeft perspectief voor een eventuele vervolgopleiding. Toen Hendirk zijn praatje hield moest ik denken aan het verhaal dat eerder die avond was verteld. Één van de leerlingen was zo blij toen hij hoorde dat hij was geslaagd dat hij spontaan een van de docenten een knuffel had gegeven. Ik kon me daar alles bij voorstellen. Ik ben overigens gewoon blijven zitten hoor. Ook voor ons was het spannend geweest omdat we weken eerder al waren benaderd door Hendrik om te kijken wat de mogelijkheden waren. Waren er nog extra studiepunten te halen door Mark en hoe was de beoordeling over de eindstage bij het hoveniersbedrijf van Arie den Tuinder.

Vooral de inzet van Arie had de doorslag gegeven. Hij had op heldere en duidelijk wijze aangeven wat Mark als hovenier kon betekenen. Ik ken Arie en zijn vrouw Janine al als hartverwarmende mensen en nu bleek dat weer. Kijkt u maar eens op de volgende link.

http://www.ad.nl/rotterdam/hoeksewaard/article1495859.ece

Eerder deze dag bezochten we twee artsen. Eerst dokter Kronig van ArboDuo in Capelle. Een zeer meelevende arts die zo zijn eigen en misschien wel juiste kijk heeft op de wet Poortwachter. Maar wij konden het waarderen dat de werkgever van Mark, zijn zaterdagse vakkenvullerbaantje beoordeeld wilde en een re-integratie plan wilde zien. Wij stellen het op prijs dat Bram de mogelijkheden wil bezien om Mark terug in het arbeidsproces te krijgen, ook al gaat het maar om ongeveer 12 uur per week.

Hierna naar het Dijkzigt waar dokter Meuffels graag het verloop wilde zien van de operatie aan rug en heup. Na een aardig gesprek met de nodige uitleg en het maken van een aantal controle foto’s konden we tevreden vaststellen dat alles zich ontwikkelt zoals verwacht. Alleen was er een aandachtpunt voor de breuk in de kop van de heup. Deze was nog niet geheel aangegroeid. Leuk was te horen dat dokter Meuffels bewondering had voor de creatieve operatieve oplossing die men had gevonden voor het herstellen van de bereiken in het heupgewricht. Kortom, in december nog eens zien hoe het herstel van Mark zich verder heeft ontwikkeld.

Op 16 juli 2007 gaat ons telefoonnummer over van PTT naar kabel. Tot die tijd moeten we het doen met een tijdelijk nummer 078-8445296.

En voor de rest kiezen we op dit moment voor rust. Langzaam komen we tot rust op ons nieuwe stekkie. Deze week vol leuke dingen geeft ons weer moed en kracht om verder te gaan. Is deze week het keerpunt in ons leven?? Wie weet. Zonder zwaarmoedig te willen overkomen, willen wij nu ook wel eens onder alle omstandigheden gewoon eens lekker bij kletsen, rustig genieten van onze tuin, domweg onderuitgezakt een boek lezen of televisie kijken. Of gewoon iets doen wat eigenlijk niet moet maar wel leuk is. Een potje kaarten met Joost, in de tuin werken met Mark en bijkletsen met Reno en Annemarie. Tijd hebben voor elkaar. Dan zijn wij tevreden.