Thuis

Het was een leuke dag thuis. Die begon al vroeg voor Mark, zo vroeg dat hij in de rolstoelbus zijn botterhammen moest opsmikkelen. Thuis een bak koffie met een worstenbroodje en hierna naar een woning gewandeld die enigszins voldoet aan onze nieuwe wensen. Wij waren er vorige week al eens geweest met Joost. Nu dus met Mark en Reno. Vreemd hoor. We liepen door de woning en tuin. Het is best aardig maar toch tja ons huis opknappen en aanpassen kan toch ook??? Mark rijdt door de woning met zijn rolstoel. Het is beter te doen als in ons huis maar ook hier zitten enkele obstakels is zijn constatering. We houden vanavond familieberaad als Joost ook thuis is.



Hierna naar Albert Heijn, de “werkgever”van Mark voor de zaterdagen. Het was een spontane ontvangst waarbij Mark werd toegezongen, koffie kreeg aangereikt en een hapje. Ook werden de verbouwingsplannen met hem doorgenomen en mocht hij laten zien dat hij het spiegelen nog niet was verleerd. BEDANKT ALLEMAAL.

“Jan, van harte gefeliciteerd en doe eens wat aan het achterstallig onderhoud in de tuin”. Deze woorden sprak Mark tegen Jan Doolaard die zij verjaardag vierden. Jan is erg oud geworden, tenminste zo loopt en zit hij, als een oude man. De werkelijkheid is dat hij het behoorlijk in zijn rug heeft. Jan neemt de tijd en neemt met Mark de laatste weken door en de ontwikkelingen in de tuin. Ze gaan naar buiten voor de inspectie. Mark had nog wat suggesties die Jan, praktisch als hij is, voor nadere uitwerking en advies bij Mark liet. Heeft hij gelijk wat te doen volgens Jan.

Hierna naar huis en Lian achter het fornuis om Mark zijn wensen met betrekking tot de maaltijd te verwezelijken. Italiaanse pennen met spekjes en ei of zoiets. Het is eenvoudig, voedzaam en lekker.

Reno graait zijn spullen bij elkaar en vertrekt zonder Mark. Ja, zonder Mark gaat hij naar Bergen op Zoom, het Krabbegat. De kalender geeft voor vandaag automatisch aan dat Reno en Mark naar het Neuzenbal gaan. Niets zou hen tegenhouden om Vastenavend te vieren zeiden ze altijd. Kieltje aan, gurdijntje om n’oedje op en maske voor en dan naar Berrege, de slaapspullekus bij ons Den en Juul binne gooie en dan naar:
Pol, http://www.doncamillobar.nl/

Denisse, http://www.hetzwijnshoofd.nl/

en tante Door of een ander kefeeke h'op de

Dubbelstraat. http://www.dubbelstraat.nl/balmaskee/bm07.html

Un boekske Leut Neut bonnukus h’aanschaffe en allee voor uit mee d’n geit. Agge mar leut et. Un pratje ier en un pratje dear. “Ei kul oe ist mee jou”, schalt deur ut keffee. Kuier van kefeeke naar kefeeke

"Oh, oh, eila, wakker worre ge zijt mee oe weblog bezig schrijf eens gewoon netjes Nederlands dan kan iedereen het lezen. Ben je betoeterd. Zo snappen de meesten mensen het niet meer." Ja het klopt ik zat wat weg te dromen omdat ik terwijl ik dit zit te schrijven zit te luisteren naar de muziek van de webcam in het vastenavendkefee Denisse en het is mijn zakdoek die me tot de orde roept. Ja, inderdaad mijn zakdoek. Het klinkt misschien gek maar ik zal hem nog wel eens aan U voorstellen.

’s Avonds komt de familie Boer op visite, Gelukkig zijn het trouwe bezoekers van de weblog want ze hadden plannen om naar het Rijndam te gaan maar nu ze wisten dat Mark thuis was kwamen ze hem in zijn natuurlijke omgeving bewonderen. Mark genoot hiervan en daarbij ook van de beelden van de webcam uit zijn café. Toen nog even de haartjes geknipt door Amanda. Rond tien uur was het uit met de pret en stopte de zuster hem weer in bed.

Amsterdam

Het bezoek aan Amsterdam was zo als verwacht van betrekkelijk korte duur. De arts, dokter Been, zocht ons in de gang al op en was in het bezit van een opdrachtformulier van de röntgen afdeling. We konden gelijk door en de “foto’s” waren zo gemaakt. Hierna bij hem op bezoek. De foto’s werden in ons bijzijn bekeken en voorzien van commentaar. De rug zat zoals hij dat wilde bij de operatie. Het zag er keurig uit. Ook de heup was netjes aan het genezen zoals het hoort. De wond aan het linker onderbeen kreeg na het bekijken de beoordeling redelijk. Dit komt omdat er nog een klein plekje was dat “lekte”. Geen reden tot bezorgdheid maar het kan beter. De tijd zal zijn werk moeten doen. Kortom netjes op schema. Over het spasme zegt dokter Been dat dit een bekend verschijnsel is en verder begeleid moet worden door de revalidatie arts terwijl de pijn in zijn voet kennelijk veroorzaakt wordt als gevolg van een beklemming die er heeft gezeten. Dit kan nog enige tijd aanhouden. De breuk in de voet is op de foto’s niet meer te zien en is uitgesloten als veroorzaker van de pijn. Advies van Been is om dit verder in Rotterdam te laten volgen. Kortom Mark krijgt zijn ontslagbrief mee en wordt medisch overgedragen aan de collega van Been in het Dijkzigt ziekenhuis. Mooi. Dit voldoet aan de verwachtingen. Wat niet aan de verwachtingen voldoet is het feit dat het gekopieerde medischdossier zoals toegezegd niet klaar ligt. Men belooft ons dit toe te zend. We zijn benieuwd.

Hierna weer terug naar Rotterdam wat Mark betreft. Wij naar Delft om de bril die er klaar ligt voor Lian op te halen. Deze ligt er al van eind november en bij het lezen heeft ze hem echt nodig.

Cursus

Vandaag was een intensieve dag voor Mark met de nodige ergo- en fysiotherapie. Hij heeft het oefenen van transfers weer opgepakt en hij heeft geoefend met het op en van zijn buik draaien. Dat ging allemaal prima.

Ook was het weer cursusdag. Samen met Lian heeft hij zich laten onderwijzen in de hoofdstukken ontlasting en decubitus. Voor Mark niks nieuws zei hij want hij had dit gaandeweg allemaal al geleerd. Tja, dat klopt natuurlijk. Met beiden onderdelen heeft hij al de nodige ervaring opgedaan.

Veder is het nu voorbereiden op morgen. Dan gaan we voor controle naar Amsterdam. Vanuit het Rijndam krijgen we een vragenlijst mee. Zij willen het een en ander weten over de verdere behandeling. De belangrijkste vragen zijn eigenlijk of de benen naar beneden mogen en of ze ook belast mogen worden. Het linker been van Mark moet nog steeds omhoog gehouden worden en dat geeft veel beperkingen bij de fysio.

Veder verwacht ik niet veel meer dan de constatering door de arts dat de breuken zich netjes hebben hersteld en dat hij vooral door moet gaan met het revalideren. Over wat de toekomst verder zal brengen, wat verder hertstel betreft, zal men niet veel zeggen. Morgen weten we meer.

Bij kletsen

Vandaag was gewoon een gezellige "bijkletsdag". Tante Coortje en oma van Tilborg en ook ome Kees en tante Annie vormde de entourage voor de gesprekken. Ze bleven ook allemaal eten. Het wordt trouwens steeds drukker in het restaurant. De wachttijd en de temperaturen stijgen met de dag. Ik ben benieuwd hoe dat moet want ruimte is er niet meer. Nu is wel een gedeelte ingebruik als "café" omdat men het echte café aan het verbouwen is. Maar veel ruimte neemt dat niet in.

Mark vertelt dat hij het weekend één dag naar huis mag. Hij kiest voor de zaterdag omdat hij dan pas om elf uur 's avonds terug moet zijn in het Rijndam Op zondag is dat negen uur. We gaan morgen de taxi bestellen.

Verder vandaag wat aanemers op bezoek gehad die een offerte gaan maken voor een eventuele verbouwing van ons huis. Ook nog wat rekenwerk gedaan. Het valt niet mee. Mark is duidelijk, hij zou het liefst verhuizen.

Te koop??????

Het was zo maar Lusteloos daar in het Rijndam. De drie, Mark, Frans en Mahmut hadden nou niet de uitstraling er vandaag erg veel trek in te hebben. Ze hingen wat in hun rolstoelen achter de computer en keken wat in het rond. Af en toe een rondje rijden en wat opmerking maken tegen deze en genen. Mahmut vond het nodig om de bank uit de “huiskamer”te verplaatsen naar de hal. Het duw- en trek werk van Mahmut leverde weinig beweging op. Dan Mark en Frans maar er bij gehaald. In een behoorlijk tempo werd de bank verplaatst en kon Mahmut vanuit zijn rolstoel de bank op glijden.

Vervolgens wat potjes kaarten en naar het restaurant vaar de maaltijd. Reno en Roll waren inmiddels ook gearriveerd en we genoten van de Bami speciaal. Complimenten aan de kok. Het was heerlijk. De avond doorgebracht met wat kaarten en praten. Jammer dat de verbouwing van het café nog niet klaar is want de sfeer was daar toch wel gezellig. Nog een week en dan zou het klaar moeten zijn.

Verder zijn we de laatste dagen erg bezig met de toekomstige woonwensen. Vanuit het Rijndam zijn de adviezen bekend en besproken. Ook door Tea van de gemeente is de aanvraag in het kader van de WMO, vroegere WVG, in behandeling genomen. Het is ons eigen huis er krap en passen en meten voor Mark. De huidige badkamer zal moeten worden aangepast. Bad en toilet eruit en ruimte maken. Dit geldt ook voor zijn slaapkamer waar een deur rechtstreeks naar de badkamer moet komen. De badkamer is voor de rest van het gezien niet tot nauwelijks bruikbaar. Er zal een tweede badkamer moeten komen. Maar waar?????? Verschillende varianten zijn we aan het bekijken maar het wordt flink inleveren voor allemaal. Het huis moet rolstoel door- en toegankelijk worden. De ruimte is beperkt en aanbouwen is niet voor de hand liggend. Ook moet je je afvragen of het een verantwoorde investering is op die manier. Verschillende aannemers is gevraagd om een offerte uit te brengen. Ook overwegen we om te verhuizen naar een woning die nu en later passend is voor ons. De eisen zijn niet mals en waar kun je zo’n woning vinden in Strijen. We willen in Strijen blijven wonen. We hebben een bijna perfecte woning gezien maar de prijs schrikt ons erg af. Het lijkt onbetaalbaar. We zijn volop aan het rekenen en vragen de nodige hypotheek mogelijkheden aan. We krijgen de nodige adviezen maar de bruine moet het wel kunnen trekken. Vakantie inleveren oké maar we moeten wel blijven eten. We gaan nog maar eens rekenen. We moeten snel beslissen want of de woning moet worden gekocht of ons eigen huis verbouwd. Beiden trajecten staan onder druk iets wat we eigenlijk niet kunnen hebben maar het zal moeten.

Geen nieuws

Vandaag is er niets nieuws te melden. Dat is ook wel eens goed. Nou ja hij heeft zelf aan één van zijn voeten een sok gedaan. Voor ons een peulenschil, althans voor hen zonder buikje, voor Mark heel wat.

En weer terug

Rond negen uur vanochtend ging de telefoon. Je wordt ruw uit je slaap gewekt en schrikt. Een verpleegster van het Sint Franciscus meldt ons dat Mark terug mag naar Het Rijndam. De arts heeft de bloeduitslagen weer bekeken en Mark onderzocht. De combinatie van de blaasontsteking en de verstopte darmen hebben de pijn veroorzaakt. De darmen zijn weer op gang en Mark mag alles weer eten. Vervolgens werd Mark met de ambulance teruggebracht naar het Rijndam, waar hij snel zijn rolstoel opzocht om weer de maximale beweging te hebben.

Tussen de middag een tosti en een normale avondmaaltijd werden goed verteerd. Op naar de komende week dus.

Op water en brood

De nacht is Mark redelijk doorgekomen en de pijn is verder afgenomen. “Op water en brood gezet” is de beste omschrijving van dit moment. Een infuus met de medicatie voor de blaasontsteking en af en toe een klein slokje voor het idee en om zijn mond vochtig te houden. Voor de rest heeft Mark zich weer al aangepast. Rustig liggen en maar zien wat er gebeurd. De arts die hem bezocht wil het verder toch nog aanzien. Bloed blijft men controleren en voor de rest is van belang in ieder geval de darmen rustig houden. Niet eten en drinken dus. Aan het eind van de dag reageert hij eindelijk goed op het klysma. Dat is een opluchting voor Mark en voor ons.





Mark zegt problemen te hebben met de spullen die hij moet gebruiken voor het katheteriseren. Dus op naar het Rijndam om daar zijn eigen”spullen op te halen. Als ik binnen kom staan ze gelijk om me heen. Men wil weten hoe het met Mark gaat. Ik praat ze bij en neem de beterschapwensen mee naar Mark. Het is inderdaad één grote vriendenclub op het Rijndam.

Zo terug kijkend op de dag van gister onze waardering voor de wijze waarop werd gereageerd door de verpleegsters van het Rijndam vooral Paola. Ook het kordate en heldere optreden van de Rijndam arts verdient wat ons betreft zeker lof. Geen getreuzel en aanzien maar optreden. Nogmaals dank

Pijn

Aan het eind van het bezoek trekt Mark zich stilletjes terug. Hij zegt dat hij naar zijn bed moet. Als we kort er na boven komen klaagt hij over pijn in zijn buik. Hij heeft dat de laatste dagen al eerder gedaan maar de pijn trok dan weer snel weg. In de gaten houden was toen het devies.

Nu konden we aan Mark zien dat het niet zomaar buikpijn was en niet zo maar weg zou trekken. Aan de verpleegsters gevraagd om er eens goed naar te kijken. Met de minuut nam de pijn toe en een arts werd gebeld. Deze kwam langs en vond een kreunende en kronkelende Mark in zijn bed.
De arts vertrouwde het niet. Het kon de blaasontsteking zijn. Ik had U dat nog niet gemeld maar sinds een paar dagen speelde dat weer op en hij kreeg er sinds vandaag medicijnen voor. Voorts was de arts van mening dat het ook niet goed functionerende darmen kon zijn en tengevolge daar van obstipatie. En ook sloot zij een ontstoken blinde darm niet uit.

Dat was niet zo mooi want één ding wisten we toen. Dat wordt ziekenhuiswerk. En ja hoor, na wat rond bellen viel de keus op het Sint Franciscus Gasthuis in Rotterdam. Ik hoor U denken:”Het Dijkzigt is toch veel logischer”. Inderdaad dat vonden wij ook. Maar daar had men de MRSA bacterie rondwaren dus we waren gelijk overtuigd. Na afscheid genomen te hebben van Frans en Matmut die ons nog moed in spraken gingen we per ambulance naar de eerste hulp van het ziekenhuis. Het was er gelukkig niet druk en we werden uiterste vriendelijk ontvangen. Kopje koffie en duidelijk uitleg wat er ging gebeuren.

Bloed, urine, een foto en uiteraard onderzoek van de nog steeds pijnhebbende Mark. De arts kwam er niet gelijk uit en een collega van chirurgie werd van huis gehaald. Ook door hem werden de nodige onderzoeken gedaan en zaken beoordeeld maar kon ook hij geen duidelijke oorzaak voor de pijn vinden. Feit was wel dat de pijn weer afnam. Besloten werd om Mark ter observatie op te nemen. Men gaat uit van de slechte werking van de darmen dit gecombineerd met de blaasontsteking. Hierna op naar de verpleegafdeling waar we vannacht om één uur het intake gesprek hadden en Mark een hoge klysma kreeg. De pijn nam verder af en Mark had slaap en sukkelde langzaam naar dromenland. Na afscheid genomen te hebben van de bijzonder aardige verpleegkundige Sandra en Johan zijn we weer huiswaarts gegaan.

Storm

Deze stormachtige dag begon voor Lian om acht uur in het Rijndam. Zij had een zogenaamde meeloopdag. Zij kreeg beter inzicht in onder andere de verzorging van Mark. Samen met Paola werd Mark verzorgd en de nodige dingen werden geleerd. Verder ging Lian samen met Mark naar de fysiotherapie en spraken ze met de ergotherapeute. Verder heeft men de medicijnen voor de pijnbestrijding bij Mark verminderd, zodanig dat hij ook geen maagbeschermers meer hoeft te slikken.

Met bibberend hand, het zweet op zijn voorhoofd en een rode kleur. Verder in zijn hand een spuit. Bedoeling was dat Mark zich zelf zou spuiten. Maar de natuurlijke afweer werkt perfect bij Mark. Hij durft het niet. Je gaat je zelf toch geen pijn doen!!!! Oké, dat men hem spuit prima maar zelf doen. Nee dank je vriendelijk.

De middag werd besteed aan de eerste cursus. Het ging over de financiële zaken, zoals verzekeringen, uitkeringen en allerlei financiële regeling die er zijn of juist niet zijn als je chronisch ziek bent dan wel een handicap hebt. Mark begon het al snel te vervelen vertelde Lian hoewel hij wel goed wist waar het op uit liep door de opmerking te maken dat er behoorlijk wat kosten op ons af komen.

De gevolgen van de storm gingen aan het Rijndam niet voorbij. Het bezoek was aanmerkelijk minder vertelde Lian. Velen bleven thuis. Anderen kwamen juist langs. Rik, en een vriend en vader Arie v.d. Berg die vast kwamen te zitten in Rotterdam kwamen op bezoek en “prikte een vorkje mee”

Wat foto's

Eigenlijk geen nieuws vandaag, wel wat foto's.

Morgen heeftLian een "meeloopdag". Zij gaat dan een dagje mee met de Eerst Verantwoordelijk Verpleegkundige Paola. Het gaat dan met name om het verzorgen van Mark.

Familie v.d. Berg

Dienke, Mark en Rik

Mark, Frans en Matmut in "onschuldige" pose

Blondine

2 keer 3 uur in de stoel was voldoende volgens Hans de verpleegkundige. Rustig aan opbouwen dus ook weinig activiteiten. Wel bezoek. Deze keer Nick en Mike klasgenoten van Mark. Na wat omzwervingen via het Dijkzigt ziekenhuis waren zij in het Rijndam beland. Gezellig babbelend werden de laatste roddels doorgenomen en aten we een hapje.

Dan staat Matmut ineens bij ons. Ons is Mark en Frans. Matmut vertelt dat hij heeft gezien dat, laten we hem voor het gemak “Piet” noemen, bezoek had van een erg leuke jonge dame. Blond en een lekkere …… volgens Matmut. Hij zou best eens in contact willen komen met die dame, maar hoe pak je zoiets aan? Matmut vroeg zich af wat die dame bij de oudere “Piet” moest. Nadat Frans en Mark hadden uitgelegd welke mogelijkheden er zo al waren verschoot Matmut van kleur. Dat zal toch zeker niet en hij stoof weg met zijn electocar.

Na korte tijd kwam Matmut terug met de mededeling dat “Piet“ nog steeds bezoek had van de blondine. Op onze vraag wat er verder was gebeurd antwoordde Matmut: Ik heb tegen “piet” gezegd dat ik het leuk vond dat zijn vrouw en 6 kinderen bij hem op bezoek waren geweest die middag. De reactie van “Piet”en de blondine had hij maar niet afgewacht

Nel, het "kassameisje"

Het weekend is weer achter de rug. Wat normaal voor Mark altijd relaxed was is nu een crime geworden. Die weekenden kunnen niet snel genoeg voorbij zijn zoals ik al eerder schreef. Het is dan stil in het Rijndam. Geen revalidatie of andere activiteiten. Het zijn dan lange dagen, ondanks het vele bezoek. Mark is liever bezig. Dat kon vandaag weer een beetje.

Na het bezoek van de decubitus verpleegkundige werd besloten dat Mark vandaag 2 keer drie uur de rolstoel op mag zoeken. Het gaat dus wat beter met de bips maar dat veranderd zowat dagelijks. Het is redelijk onvoorspelbaar.

Vandaag moest Mark zich beperken tot krachttraining. Het bovenlichaam kan zijn werk doen en sterk worden terwijl zijn onderlichaam nog rust krijgt van wegen de bips. De verpleegkundigen hebben begrip voor Mark zijn situatie en nemen wat extra tijd voor hem voor een praatje. Je mag bewondering hebben voor de verpleegkundige. Zij hebben de handen vol aan de verzorging van de mensen, in en uit bed tillen, wassen, begeleiden en zij hebben aandacht voor de mensen. Die mensen zijn niet alleen lichamelijk afhankelijk geworden, meestal van het ene op het andere moment, maar ook geestelijk verandert er het nodige. Je moet als verpleegkundige sterk in je schoenen staan om dit te kunnen doen. Petje af.

Vanavond zat Mark weer te genieten van het bezoek. Nel, het "kassameisje" van AH, ging zelf even mee naar het bed van Mark kijken. Verder werden er oude verhalen opgehaald en de wildste plannen voor de toekomst worden gemaakt. De fantasie kent daarbij geen grenzen en dat hoeft ook niet. Het is ontspannend en we hebben de meeste lol. We wachten echter nog wel op een goed idee. Tot nu toe zijn de plannen vooral leuk maar niet uitvoerbaar.

PS.


Gaat het de 27e nog door Sylvester?????

Inloopmiddag

Vandaag eigenlijk een zelfde dag als gisteren met dat verschil dat het humeur van Mark een heel stuk beter was. Volgens de verpleegster gaat men maandag bekijken of men actiever de bips moet behandelen. Nou dat is dan maar te hopen want dan kan Mark verder met zijn revalidatie. Hij wil graag zo snel mogelijk het zich verplaatsen in en uit de rolstoel onder de knie krijgen. Dat zou een behoorlijke stap voorwaarts zijn. Nu gaat het maar voetje voor voetje vooruit. Mark zou liever wat harder lopen. U zult zeggen wat een vreemde uitdrukkingen in deze situatie. Ze zijn van Mark sinds hij in de lift van het revalidatiecentrum een uitnodiging zag hangen met de volgende koptekst"

"Inloopmiddag voor mensen met een beenamputatie"

Balen

Balen, balen en nog eens balen voor Mark vandaag. Hij was flink chagrijnig en dat was begrijpelijk en ook wel terecht. Hij mocht maar 2 keer een uurtje uit bed. Weer dat rottige plekje aan de bips. Men neemt geen enkel risico en schrijft bedrust voor. Zelfs het bezoek van Jurgen, Debbie, Ranko, Jacob, Krijn, Roll, Dennis, Casper Reno, John, Amanda. Reno, Joost wij en zelfs oma van Eekelen wisten Mark in het begin niet op te beuren. Pas in de avonduren kwam hij wat los en viel er wat te praten. We zijn benieuwd naar de dag van morgen.

Fissuurtje

Het is de week van het fissuurtje zeg. Zo noemen ze met een moeilijk woord dat plekje aan de bips. Maar ik kan melden dat het vooruit gaat. Zodanig dat Mark heel de dag de rolstoel in mag en rond kan crossen. Hij maakt er dan ook maar gelijk goed gebruik van en tot half tien hebben we bij hem gezeten samen met Jan en Christien. Zij hebben ook gegeten met Mark.

’s Middags zijn ook Roll en Aap geweest. Was lachen en uiteraard praten over de wedstrijd van Feyenoord gisteravond. Werd verloren met 2-1 van Werder Bremen. Nou ja voor een oefenpotje tegen zo’n club niet onverdienstelijk, Daar zal een 020-fan het zelfs mee eens zijn. Zo niet dan zien we de reacties wel.

Vandaag wel een bijzondere tegenvaller moeten incasseren. Soms blijft je niets bespaard. Het was behoorlijk slikken toen we het zagen. Niemand had wat verteld. Soms hoor je wel eens wat maar dan denk je het zal zo’n vaart niet lopen. U zult begrijpen dat we wit wegtrokken toen we zagen dat het cafeetje gesloten was. Wegens verbouwing gesloten. We drinken daar altijd ons bakje koffie en Mark hield er residentie. Al zijn visite ontving hij in de bruine kroegachtige omgeving. Het was er altijd gezellig en ontspannen. Een hoek van het restaurant is nu ingericht als cafeetje. De koffie en thee zijn nu gratis maar ja de gezelligheid ontbreekt. Hoewel, die moet je zelf maken. We zien wel wat het gaat worden. Hoe lang de verbouwing gaat duren weet niemand op dit moment. We gaan er maar van uit dat het nog gezelliger wordt.

Dadelijk de postzegels weer eens opruimen. De laatste weken hebben we de nodige post ontvangen. Mark spaart postzegels en die dingen hebben de nare gewoonte om vastgeplakt te zitten op een enveloppe of kaart. Dat wordt dus afweken in koud water, dan lopen de kleuren van de enveloppe en kaarten en de stempel inkt niet uit. Je zit dat met vingers als ijsblokjes in een pannetje te zoeken naar die kleine krengen om ze vervolgens op een handdoek te droge te leggen. Normaal doet Mark dat zelf. Maar och, dachten wij, laten wij het doen dan kan hij ze straks zelf sorteren en in zijn albums doen. Nou volgens mij is Mark zover hersteld dat hij dat afweken nu ook weer zelf kan doen.

P.S. Postzegels zijn altijd welkom.

Foto's

Vandaag alleen wat foto's gemaakt door Reno met zijn telefoon.

Veel gesproken

Vandaag al vroeg naar Rotterdam. We hadden het gesprek met de Dhr de Hooge, maatschappelijkwerker. We hebben het hele verhaal de revue laten passeren. Van het moment van het ongeval via Dordrecht en het AMC in Amsterdam naar het Rijndam in de Maasstad. Het was een goed gesprek en we hebben vervolg afspraken gemaakt. Zo gaan we contact met Hendrik Jans van de school leggen om te kijken wat de mogelijkheden zijn.

Hierna is Mark gaan eten en een uurtje plat gegaan. Wij hebben onze tijd en centen besteed bij de Bijenkorf aan wat kleding voor de jongens en een meer dan smakelijk hapje. Het was weer uitermate moeilijk kiezen uit zoveel lekkers.

Hierna weer terug naar het Rijndam en kennis gemaakt met de assistent revalidatiearts Mevr. Husson. Conclusie van het gesprek is dat we op 26 januari 2007 het controlebezoek in Amsterdam bij de orthopedisch chirurg Dr. Been door laten gaan. We zullen dan de stand van zaken bespreken en hem vragen om de behandeling over te dragen aan zijn collega in het EMC in Rotterdam.

Aansluitend een gesprek gehad met Sandra, de ergotherapeute. We hebben met haar al de mogelijkheden besproken die er zijn om de woning aan te passen voor Mark. Het gaat dan om zaken als rolstoel toe- en doorgankelijkheid, aanpassing badkamer en bereikbaarheid etage en toegang slaapkamer en badkamer. Een stoeltjeslift of een plateaulift. Mark zal iedere ochtend een klein uurtje de badkamer bezet houden. En de anderen dan? Heel complex en ingrijpend. Het zou allemaal net kunnen maar zoals het nu lijkt gaat het gepaard met het inleveren van behoorlijk wat woongenot voor iedereen. Ook de kosten lijken omvangrijk. We moeten het allemaal eens rustig bekijken hoewel er toch wel haast is. Er wordt nog steeds vanuit gegaan dat Mark eind mei naar huis kan. Dan zou het hele traject van aanvragen, offertes, goedkeuring aan uitvoering gebeurd moeten zijn. Dat lijkt nu al moeilijk te worden.

Nog meer pillen?

De plekjes op de bips van Mark gaan toch niet zoals het zou moeten. Hij mocht vandaag dan ook maar 2 keer vier uur in zijn rolstoel. Boven aan zijn bips zaten twee klein plekjes die nu één groter plekje zijn gaan vormen. De oorzaak is het zweten van Mark waar door deze plekjes ontstaan. Dit komt vaker voor bij mensen zoals Mark. Als dit aan blijft houden krijgt Mark pillen tegen het zweten. Hij heeft er geen zin in want je krijgt er een verschrikkelijk droge mond van de eerste dagen. Ik roep dan maar in herinnering wat ik in een van mijn eerste verhaaltjes schreef toen Mark doodziek in Amsterdam op bed lag en niet mocht drinken. Een ijsklontje gleed toen naar binnen als ware het kaviaar. Dat beeld had Mark gelijk weer. Het probleem is nu ook dat Mark onvoldoende de fysio kan volgen. Vooral name het oefen van de transfers kan nu niet en dat is nu net wat hij graag wil.

Het bezoek ban Jurgen en later Danja en Wimco bracht weer de nodige afleiding. Mark ontvangt graag zijn gasten. Meestal zitten we ’s avonds beneden achterin aan de grote tafel. Daar zitten dan ook vaak Magmut en Frans.

Frans is een echte lotgenoot van Mark. Hij is jaren terug onderuit gegaan met zijn scooter en had zo’n beetje het zelfde letsel als Mark. Hij is na zijn revalidatie zelfstandig gaan wonen. Hij had wel flinke pech want tot twee keer toe kreeg hij doorzitplekken. Hij is nu voor de tweede keer geopereerd aan zijn zitbeen. Voor de operatie heeft hij 4 maanden liggend op zijn buik doorgebracht. Na zijn operatie is hij na weken van buikligging weer langzaam gaan zitten in zijn rolstoel. Frans is een vrolijke Frans die altijd wel een opmerking klaar heeft. Hij daagt regelmatig Magmut uit tot ondeugende zaken. Magmut hapt graag toe. Mark heeft veel lol met die jongens en doet er graag aan mee.

Morgen een belangrijke dag. We spreken dan met de maatschappelijkwerker en de ergotherapeute. Misschien ook nog met de revalidatiearts.

Nieuwe schoenen

Vandaag kwam het meeste nieuws van de revalidatiearts. Maar dan wel die van Lian. Wij bezochten vandaag dokter Buijs, de revalidatiearts die we sinds 2003 bezoeken in verband met de dystrofie in het been van Lian. Vandaag vond de controle plaats van de nieuwe schoenen. Na de nodige passchoenen was nu de originele schoen klaar. Na een paar weken inlopen bleek hij goed te zitten. Er kan een tweede paar besteld worden. Ontevreden was hij over het functioneren van het been. Dit komt omdat de laatste weken te weinig fysiotherapie is gedaan. De reden daarvan is bekend natuurlijk. Inhalen dus. Om echter vijf weken therapie in te halen heb je zo wat de dubbele tijd nodig.

Hierna naar Mark. Hij had vandaag maar weinig gedaan omdat de bips nog steeds ontzien wordt. Wel wat beenoefeningen gedaan om de gewrichten soepel te houden. Afgezien van een uurtje middagrust heeft hij de rest van de dag in de rolstoel doorgebracht.

Frans en Magmut

Mark trek in het Rijndam steeds meer op met zijn lotgenoten Frans en Magmut. Zij zijn net wat ouder en bivakkeren al langer in het Rijndam. Vooral de Turkse Magmut is een vrolijke persoon. Hij is helemaal gek van Nederlandstalige muziek. Corrie Konings en Frans Bauwer schallen dan ook regelmatig over de afdeling. Hij sluit boxen aan op zijn MP-3 speler en iedereen geniet mee. Komende week zal ik ze aan U voorstellen.

De weekeinde vindt Mark helemaal niets. Lange dagen en weinig te doen. ’s Morgens vroeg uit bed. Ondanks dat het weekeind is blijft het ritme hetzelfde. Logisch want de verpleging heeft de handen vol aan het geven en begeleiden van de dagelijkse verzorging. En wat te denken van al die mensen in en uit bed tillen. Hele schema’s worden daarvoor gevolgd.

Vandaag kwam Fien met de zonen op visite. Zij is een echte onvervalste midden Brabantse en dat kun je horen. Ze is resoluut en heeft het hart op de tong. In korte bewoordingen geef ze haar gedachten weer. Mark lacht bij iedere opmerking die ze maakt in dat heerlijke dialect.

Ook tante Cokkie en ome Jan kwamen langs. Zij waren eerst op visite geweest bij de schoonmoeder van neef Jan. De moeder van diens vrouw, Els, dus. Ze waren vanochtend met de trein uit Bergen op Zoom naar Rotterdam gekomen om hier de dag door te brengen.
We hebben gelijk het probleem van de aanpassingen in de woning maar besproken. En kwamen mooie ideeën op tafel. Zeker toen zij een brochure lieten zien van hun toekomstige woning. Dit is een Penthouse aan de Binnenschelde in Bergen op Zoom. Goede toegankelijkheid, alles gelijkvloers, levensloopbestendig, ruime badkamer en ruime toilet. Woning ruil dus.

Met zijn allen lekker gegeten. Mark sloeg deze keer zijn bestelde maaltijd over en nam een lekkere biefstuk. Hierna kwamen Reno, Silvester, Sjaantje en Marcel langs. Al koffie en cola drinkend werd het vanzelf achtuur en moest Mark terug naar bed. Ome Jan en Tante Cokkie afgezet op Rotterdam CS en vervolgens weer terug naar Strijen.

Drie Koningen

Drie Koningen vandaag. Nou ze waren gelukkig vroeg vanochtend dus de Kerstboom en kerststal konden we opruimen. We, is in dit geval Lian. Toen ik beneden kwam lagen de ballen in een teiltje de beelden in zacht papier gewikkeld in een doos en de boom achter in de tuin. Het kindeke Jezus heeft nog nooit zo’n korte kerst gehad als dit jaar. Lag hij net in het warme hooi of hij werd terug op zolder gezet. Ik heb hem beloofd dat hij de volgende kerst een prachtige stal krijgt en ’s avond wat langer op mag blijven.

Over Mark is weinig nieuws te melden. De bips gaat de goede kant op dus vandaag 2 keer 4 uur de stoel in. Wat lezen en de nodige potjes ganzenborden. Ik moest meer plaatsen terug dan er vakjes waren dus winnen zat er voor mij niet in. Ook bleek Mark al volledig op de hoogte van ons bezoek aan de verjaardagen gisteravond. Het dagelijkse SMS-je van tante Cora had ons verraden. Ook Mark wist nu dat we per ongeluk voor de Feijenoorder Mechiel een voetbal blad hadden gekocht over Huntelaar. Lian dacht rood en wit, dan zal het wel een Feijenoorder zijn. Niet dus. In de stille uurtjes heb ik wat huiswerk uit het Rotterdamse gedaan. De nodige PV’s nagekeken. Niet mijn hobby maar de kwaliteit is goed en dat is dan weer prettig.

Ook vanavond reden we niet naar huis. We reden naar Ooltgensplaat waar een etentje was bij Basti en Rob. Met mijn ploeg hadden zij een gezellige Italiaanse avond georganiseerd. Dit was al ruim van te voren afgesproken en zo gelaten. Iedereen had wat gekookt of op ander miraculeuze wijze wat bereid. Het was gezellig en voor herhaling vatbaar. Langzaam pakken we ook dit soort dingen weer op.



De “boertjes” op bezoek.

In de put

In de put en vier plaatsen terug klonk het vandaag in het Rijndam. Het zijn de bekende kreten die te horen zijn bij het oer Hollandse spelletje Ganzenborden. Ouderwets rond de tafel zaten ze daar Reno,Annemarie, Evelien, Mark en Niels en zijn zus Eline. Een felle strijd speelde zich af op het bord.
De dobbelstenen vliegen over tafel en de ganzen rennen over het bord. 1,2,3,4,5 plaatsen vooruit en dan als je pech hebt roetsj terug naar af. Wie er gewonnen heeft????? Deze keer Mark.



Doordat Mark vandaag nog gehinderd werd door de bips mocht hij 2 keer 3 uur in de rolstoel. De therapie schoot er bij in. Althans dat wist Mark maar niet de therapeute die hem begeleid. Zij trok dus spoorslags door het Rijndam toen Mark niet in de oefenzaal verscheen. Toen zij Mark al dobbelen en ganzen verplaatsend aantrof was zij verbaasd maar na enige uitleg begripvol. Inderdaad, het was niet doorgegeven.

De ochtend had Mark onder andere gebruikt om samen met de Ergotherapeute de tekeningen van onze woning te bekijken. Het moet allemaal kunnen. De aanpassingen die nodig zijn lijken uitvoerbaar. Het WMO-aanvraagformulier werd doorgelopen en de vragen beantwoord. De kruisjes werden geplaatst en tenslotte werd met een fraaie handtekening het geheel bekrachtigd. Nu insturen naar de gemeenten en afwachten.

Vervolgens naar Bergen op Zoom gereden en nog even aangeschoven bij de verjaardag van zus Cora en neef Mechiel. Een drankje en een hapje. In het begin veel over Mark gesproken die zelf ook nog even belde. Hier na een ontspannen praatje over van alles.

Deze ruimte is gereserveerd voor

een foto van Niels en Eline.

De bips van Mark

Vandaag een kort berichtje. Er is eigenlijk niet meer te melden dan dat Mark weer bed moet houden. Aan de bips is een irritatie plekje ontstaan van het zitten. Dit moet wegtrekken door het te laten rusten. Me neemt het zekere voor het onzekere. Vandaag mocht Mark dus maar twee keer twee uur in zijn rolstoel. Morgen twee keer drie uur. En dan verder opbouwen. Dit soort irritaties komt vaak voor en is lastig. Je moet voorkomen dat het verder gaat want dan krijg je lelijke slecht genezende wonden, vandaar.

Hé ma

“Hé ma, ik kan nu al goed van mijn bed in de rolstoel en terug. Dat gaat best.”
Mark roept het bij binnenkomst al van verre toe. Hij is blij. Dat is ook voorstelbaar. Nu moet hij langs alle kanten geholpen worden om in en uit je rolstoel te komen. Ook zijn bed in en uit gaat nu niet zonder hulp en een til lift. Het is een grote stap voorwaarts als hij zich zelf in en uit de rolstoel kan helpen. Verder vertelt Mark dat hij ook heeft geleerd om met de rolstoel trottoirs op en af te rijden. Ook dat ging goed. Een kwestie van veel oefen en dan gaat dat vanzelf volgens hem.

Ook heeft hij met de ergotherapeut naar de platte grond van de woning gekeken. Op het eerste gezicht lijkt het dat de woning aangepast kan worden zonder al te gekke dingen. Maaaaaar dit is een tekening. De praktijk is wel eens anders spreekt de therapeut uit ervaring. We gaan dat de komende weken allemaal zien.

De dag werd dor Mark afgesloten met onder andere het bezoek van Bert van Albert Heijn. In zijn vrije tijd was Mark “Chef” van het zaterdagmagazijn. Bert en Mark bespraken samen met maatje Rik de mogelijkheden om de winkel aan te passen. Zij waren er al snel uit. Mark stuurt het “boeltie” wel aan en dan komt het allemaal goed. Hier en daar wat rekken draaien of verschuiven, de goederen ingang splitsen in aan- en afvoer goederen. De blindenvinken en de vissoep naar de dierenwinkel. Zoete broodjes worden niet meer gebakken, Loes het kaasmeisje krijgt meer plek om kaas uit te delen en Nel hoeft nog niet met pensioen omdat ze veel te gezellig is. Ja, en dan Bram de hoofdbaas. Dat is een probleem. Daar wordt nog over nagedacht. Men zoekt passende arbeid maar wat is passend? Weet U het. Mark, Bert en Rik horen het graag U suggesties zijn via deze weblog zeer welkom.

Woensdag 3 januari 2006.
“Hé ma, ik kan nu al goed van mijn bed in de rolstoel en terug. Dat gaat best.”

Mark roept het bij binnenkomst al van verre toe. Hij is blij. Dat is ook voorstelbaar. Nu moet hij langs alle kanten geholpen worden om in en uit je rolstoel te komen. Ook zijn bed in en uit gaat nu niet zonder hulp en een til lift. Het is een grote stap voorwaarts als hij zich zelf in en uit de rolstoel kan helpen. Verder vertelt Mark dat hij ook heeft geleerd om met de rolstoel trottoirs op en af te rijden. Ook dat ging goed. Een kwestie van veel oefen en dan gaat dat vanzelf volgens hem.

Ook heeft hij met de ergotherapeut naar de platte grond van de woning gekeken. Op het eerste gezicht lijkt het dat de woning aangepast kan worden zonder al te gekke dingen. Maaaaaar dit is een tekening. De praktijk is wel eens anders spreekt de therapeut uit ervaring. We gaan dat de komende weken allemaal zien.

De dag werd dor Mark afgesloten met onder andere het bezoek van Bert van Albert Heijn. In zijn vrije tijd was Mark “Chef” van het zaterdagmagazijn. Bert en Mark bespraken samen met maatje Rik de mogelijkheden om de winkel aan te passen. Zij waren er al snel uit. Mark stuurt het “boeltie” wel aan en dan komt het allemaal goed. Hier en daar wat rekken draaien of verschuiven, de goederen ingang splitsen in aan- en afvoer goederen. De blindenvinken en de vissoep naar de dierenwinkel. Zoete broodjes worden niet meer gebakken, Loes het kaasmeisje krijgt meer plek om kaas uit te delen en Nel hoeft nog niet met pensioen omdat ze veel te gezellig is. Ja, en dan Bram de hoofdbaas. Dat is een probleem. Daar wordt nog over nagedacht. Men zoekt passende arbeid maar wat is passend? Weet U het. Mark, Bert en Rik horen het graag U suggesties zijn via deze weblog zeer welkom.

Nieuwjaarsontmoeting

De eerste werkdag in het nieuwe jaar voor Lian en mij. Lian is om acht uur vertrokken naar de Hoge Weide. Ze begint daar met fysiotherapie voor zich zelf en daarna langzaam wennen. Wat bijpraten met collega’s en bewoners. Ze krijgt daar de kans ook voor. Dat is mooi. Dat kan gelukkig bij deze werkgever. Het is goed voor Lian dat ze weer op haar werk is. Ze kan haar verhaal kwijt en is eens in een andere omgeving.

Ik zelf begin de dag met de B&W stukken doornemen en daarna met personeel het Nieuwjaars ontbijt. Traditioneel geopend met een toespraak van Cors. Altijd een gezellige bijeenkomst. Dit jaar wordt het ontbijt afgesloten met het bekijken van de nieuwe promotievideo van de gemeente.

De ochtend afgerond met een korte B&W vergadering. De te bespreken stukken zijn beperkt en leiden niet tot echte discussie. Hierna weer naar huis.

In de loop van de middag naar Mark. Hij heeft zijn dagelijkse oefeningen gedaan. Hij is volop bezig met, zoals ze dat noemen, een transfer van zijn bed naar zijn rolstoel en weer terug. Dat gaat aardig weet hij te melden. Verder vertelt Mark dat hij kort kennis heeft gemaakt met de nieuwe revalidatiearts. Dat moeten wij binnenkort ook maar eens doen.

Dennis en Julia met Casper komen op bezoek en Roll blijft eten bij Mark. ‘s avonds komen Reno, Esmee en Stephan langs. Dat zij toch de leuke momenten voor Mark.

Het Rijndam heeft ook een intimiteitverpleegkundige in dienst. Je staat er niet zo direct bij stil maar deze vorm van begeleiding is toch ook nodig. Men is wat dat betreft goed gespecialiseerd. Rond Mark is op deze manier een team aanwezig die hem begeleiden in zijn herstel.

Zo zijn wij ook benieuwd naar de ergotherapeut. Deze is nu nog volop bezig met Mark zelf. Binnenkort speelt deze ook een belangrijke rol naar ons op het moment dat er gekeken moet worden naar het aanpassen van de woning. Overigens is dat nog een open vraag. Het zou zelfs zo kunnen zijn dat we aan een andere woning moeten gaan denken. We hebben als een stiekem om ons heen gekeken. We blijven toch liever hier wonen.

Zelf zijn we op de Nieuwjaars ontmoeting van de gemeente. Ik zag er tegen op maar Lian vond dat we moesten gaan. Zoals verwacht vroegen velen hoe het ging en kregen we extra wensen. Toch een warm gevoel als je dat allemaal hoort.

Een nieuw jaar

Het was zo als verwacht geweldig om de jaarwisseling thuis te zijn. We hebben spelletjes gedaan en vervolgens een toast uitgebracht op het nieuwe jaar. Hierna naar het vuurwerk gekeken. Dat blijft toch mooi. s’Nachts en de volgende dag kwamen familie, vrienden en vriendinnen, buren en kennissen langs. Ook zijn we naar de Nieuwjaarsduik op de Kaai gaan kijken. Wij vonden het zonder in het water te springen al koud. Hé, Menno we hebben wat foto’s en je duik op de video staan.

Rond acht uur was het uit met de pret en vertrok Mark weer naar Rotterdam. Wat gaat het komen jaar brengen? We hopen onder andere een stevig herstel bij Mark.

Wij wensen U een voorspoedig 2007.

"verbouwen"

Vandaag hebben we eerst de woonkamer "verbouwd". Het bed van Mark moest een gezellig plekje krijgen maar we moeten ook met de til lift uit de voeten kunnen. Verder moet Mark ook nog met zijn rolstoel door de kamer kunnen rijden. Dat is allemaal gelukt.

Hierna de boodschappen gedaan voor het oud en nieuw. Bij AH hebben we de nodige mensen weer gesproken. Doe je toch goed. Met name Peter bedankt voor je praatje.

Vervolgens naar Mark. De urine bleek gewoon in orde te zijn en dus weg met de zorgen. Dit was te merken aan Mark want hij was weer vrolijk. Zo kennen we hem ook. We hebben wat spelletjes gedaan waarbij bleek dat Reno niet al te handig is met kaartspelletjes. Hij zegt dat het tactiek is maar volgens ons snapt hij er gewoon geen bal van. Reno en Annemarie gingen nog wat drinken in de stad met vrienden terwijl Joost in Strijen uit ging. Wij zelf gingen nog even op verjaardagsvisite bij Jolanda

Appie

Om elf uur koffie gedronken met Ab van de Burg. Hij vond de oplossing met de steigerplanken voor het komende weekend achteraf toch nog niet zo gek. Hij had graag de boel bestraat maar begreep dat Mark vooralsnog voor één weekend naar huis kwam. De eerste weken van het nieuwe jaar zal Mark in Rijndam verblijven. Dan is er tijd om naar een goede oplossing te zoeken en het pad te verbreden. Ad heeft samen met Jaap van de Linden wel de hoge opstap bij de schuifpui overbrugd. Ze hebben een rooster aangebracht zodat Mark met de rolstoel makkelijk naar binnen en buiten kan rijden.





Vanmiddag gebeld met Miriam, mijn directe collega met wie ik samen op Oudejaarsdag een groot gedeelte van Rotterdam-Zuid en Ridderkerk zou verdedigen tegen de misdaad. Zij vond dat ik die dag maar lekker thuis moest blijven. Miriam, nogmaals bedankt.

In de loop van de middag zoals gebruikelijk naar het Rijndam. Mark was chagrijnig, Ja U leest het goed. Hij had de bokkenpruik op en niets was er goed. Hij snauwde wat en gaf amper antwoord. We kwamen er even niet doorheen. Laat maar even gaan en dan zien we straks wel. Dus naar beneden en een “bakje” doen.

Wat zwijgzaam voor ons uitkijkend en af en toe een poging wagen in de richting van Mark. Na enige tijd reed hij naar de computer om te kijken of er nog mail was. Kennelijk zat er een leuk mailtje bij want hij draaide bij. Toen kwam de aap uit de spreekwoordelijke mouw. Hij maakte zich zorgen om zijn urine. Deze was naar zijn mening wat troebel en hij was bang dat als hij dat tegen de verpleging zou zeggen hij niet naar huis mocht met oud en nieuw. Lian had na het katheteriseren alles opgeruimd en toen had Mark dit ook al aangegeven. Lian had toen niets bijzonders gezien aan de urine. Dan vanavond nog maar eens kijken en aan de verpleegkundige vragen. Later blijkt dat ook zij niets ziet maar dat ze morgen ter geruststelling van Mark een testje zullen doen.

Na het avondeten de avond doorgebracht met onder andere onze vaste webloggers en mailers Hans, Angeline en Sylvester van der Rest. Oude verhalen opgehaald en voorzichtig de toekomst
ingekeken.

Examen

Vandaag de dag van het “examen”. Vandaar om zeven uur in de ochtend naar Rotterdam. Daar Lian de basiskennis het best beheerst zal zij zich inzetten voor de verzorging van Mark bij het ontwaken. Dat is toch een klein uurtje door werken tot dat Mark met gekamde haartjes en een lekker “luggie” in zijn stoel zit. Vooral als na enkele minuten een verpleger niet meer kan van de pijn in zijn rug. Welke houding hij ook aanneemt het gaat niet. Hij rukt ziek in. Voor het eerste gedeelte zijn “we”geslaagd. Vanavond nog een keer op bed leggen.

De oproep voor steigerplanken heeft de nodige reacties opgeleverd. Inmiddels heeft Klaas van Margreet de nodige meters aangeleverd. Sommigen gaan nog veder en bellen Mark met de mededeling: “Hé dikharsers ik lees net je weblog maar die planken is niks. Ik trommel ff wat maten op en we gaan eens kijken of het niet anders kan. Morgen ben ik om elf uur bij je thuis” Dat kan er natuurlijk maar één zijn; Ab van de Burg van de gemeente. Morgen dus zorgen dat er om elf uur koffie klaar staat.

In de avond een gezellig babbeltje met Corrie en Wim. We zien dat de avonden voor Mark toch vermoeiend zijn. Hij wordt dan stilletjes en is moe. Ondanks dat het ongeval ruim vijf weken geleden plaats vond is het natuurlijk niet zo dat Mark alles weer aankan.



Vervolgens Mark weer in zijn bed gelegd en verzorgd. Dat ging in dit geval onder toezicht van de EVV Paoula. Zij was tevreden en Lian en “ik” zijn beide geslaagd wat inhoud dat Mark van oud op nieuw thuis mag overnachten. Jippie. Oudejaarsavond lekker de laatste uurtje van 2006 bij elkaar. Buurman Leo weet het inmiddels ook en een groot vuurwerk is ons beloofd. Op nieuwjaarsdag uitslapen en we zien wel wat we verder doen. Niet zoals gebruikelijk naar het Krabbegat maar deze keer houden we thuis residentie.